Kitów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kitów
Kitów, cmentarz wojenny z I wojny światowej(zabytek nr rejestr. A/435)
Kitów, cmentarz wojenny z I wojny światowej
(zabytek nr rejestr. A/435)
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat zamojski
Gmina Sułów
Strefa numeracyjna (+48) 84
Kod pocztowy 22-448
Tablice rejestracyjne LZA
SIMC 0899644
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Kitów
Kitów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kitów
Kitów
Ziemia50°47′37,19″N 22°56′47,25″E/50,793664 22,946458

Kitówwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Sułów.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego. Wieś położona jest na Wyżynie Lubelskiej.

Historia[edytuj]

W czasie okupacji niemieckiej, w dniu 11 grudnia 1942, doszło do pacyfikacji Kitowa. Podczas pacyfikacji Zamojszczyzny, Niemcy rozpoczęli masowe wysiedlenia Polaków z rejonu Zamojszczyzny. Dla obrony przed dalszymi wysiedleniami w nocy z 10 grudnia na 11 grudnia 1942 oddziały Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej dokonały ataku na wieś Nawóz (skąd wcześniej przymusowo wysiedlono Polaków, przywożąc na ich miejsce volksdeutschów w niemieckiej ramach akcji kolonizacyjnej Heim ins Reich), zabijając kilku niemieckich osadników i niszcząc kilka zabudowań gospodarczych. W odwecie Niemcy rozpoczęli masowe mordy i palenie okolicznych wsi, w tym Kitowa, który poniósł największe straty.

W godzinach popołudniowych w dniu 11 grudnia 1942, oddziały niemieckie otoczyły wieś, rozpoczynając rewizję we wszystkich domach, w czasie której zamordowano kilkanaście osób. Pozostałych mieszkańców wsi spędzono na pobliską łąkę, gdzie oświadczono im iż zostali skazani na karę śmierci za wrogą działalność przeciwko Niemcom, a następnie rozstrzelano ich seriami z karabinów maszynowych. Podczas akcji szczególnym okrucieństwem wyróżniali się koloniści niemieccy[1]. Ogółem wymordowano 124 mieszkańców Kitowa[1], w tym 15 dzieci w wieku od 2 do 8 lat[1]. Ofiary pochowano w zbiorowej mogile w pobliżu miejsca egzekucji.

Nieopodal miejsca pochówku ofiar mordu znajduje się cmentarz wojskowy z okresu I wojny światowej. Prawdopodobnie pochowani są tam austriaccy i rosyjscy żołnierze polegli w 1915 roku. Szacuje się, że jest to miejsce spoczynku kilku tysięcy ofiar wojny.

Przypisy

  1. a b c Józef Fajkowski, Jan Religa: Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1981, s. 440.