Klaas Carel Faber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Klaas Carel Faber (ur. 20 stycznia 1922 w Haarlem, zm. 24 maja 2012 w Ingolstadt) – niemiecki zbrodniarz wojenny, członek SS pochodzenia holenderskiego. Dokonał mordów ludności cywilnej, za które został skazany na karę dożywotniego więzienia w Holandii. Po wyroku zbiegł z holenderskiego więzienia do Niemiec, gdzie rząd niemiecki nadał mu obywatelstwo i zapobiegł ekstradycji[1].

W czasie ochotniczej służby w SS i SD w Holandii zamordował szereg Holendrów pomagających w ukrywaniu się Żydów, był zaangażowany także w organizację transportów Żydów holenderskich do obozów zagłady, pracując w obozie tranzytowym w Westerbork[2]. Znajdował się na liście Centrum Szymona Wiesenthala poszukiwanych zbrodniarzy[2]. Za morderstwa co najmniej 11 Holendrów skazany w 1947 r. na karę śmierci, zamienioną później na dożywocie[2]. Zbiegł do Niemiec w 1952 r. mieszkał w Ingolstadt w Bawarii. Kilkakrotne wnioski o wydanie zbrodniarza m.in. władz holenderskich były odrzucane przez władze niemieckie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Jendroszczyk: Pomoc dla hitlerowców. Rzeczpospolita, 3 XII 2010
  2. a b c d SWC Annual Status Report on the Worldwide Investigation and Prosecution of Nazi War Criminals. Simon Wiesenthal Centre, 2012. (ang.)