Klaas Westerterp

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klaas Westerterp
Kraj działania  Holandia
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1928
Beilen
Data śmierci 2013
Alma Mater Uniwersytet w Delft
Doktorat 1962
Profesura 1977

Klaas Roelof Westerterp (ur. 5 marca 1928, zm. 2013) – specjalista w zakresie inżynierii reaktorów chemicznych, współtwórca metody wyznaczania powierzchni międzyfazowej w reaktorach ciecz-gaz, laureat tytułu doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej z 2000 r.[1][2].

Życiorys[edytuj]

W 1952 ukończył inżynierię chemiczną na Uniwersytecie w Delft, dziesięć lat później uzyskał tytuł doktora nauk technicznych. Od 1952 pracował zarówno naukowo, jaki i zawodowo, w różnych przedsiębiorstwach o profilu chemicznym. W 1977 przyjął stanowisko profesora na Uniwersytecie w Twente, a dwa lata później objął Katedrę Procesów i Produktów Przemysłowych[1]. Promotor 25 doktorantów zarówno z Holandii, jak i z innych krajów. Konsultant wielu firm chemicznych w Holandii, Anglii czy USA. Był prezydentem Europejskiej Federacji Inżynierii Chemicznej (organizacja naukowo – techniczna, najważniejsza w Europie, zrzeszająca 162 000 członków). Był członkiem rady redakcyjnej polskiego czasopisma „Inżynieria Chemiczna i Procesowa”, blisko współpracował z polskimi jednostkami naukowymi, a szczególnie z Inżynierią Chemiczną i Procesową Politechniki Warszawskiej[1].

Profesor K. R Westerterp zajmował się optymalizacją reaktorów chemicznych, zgazowaniem węgla i biomasy, wykorzystaniem niskowartościowej energii z procesów odparowania, reaktorami wielofunkcyjnymi, rurowymi, reaktorami fluidalnymi, polimeryzacją utleniania węglowodorów itp. W 1963 wraz z van Dierendonckiem i de Kraa, opracował szeroko do dziś stosowaną metodę wyznaczania powierzchni międzyfazowej w reaktorach ciecz-gaz[1].

W 2000 r. Politechnika Warszawska przyznała mu tytuł doctora honoris causa[1].

Zmarł w 2013 r.[2]

Stanowiska[edytuj]

  • 1977 profesora na Uniwersytecie w Twente,
  • 1979 kierownik Katedry Procesów i Produktów Przemysłowych Uniwersytetu w Twente[1].

Członkostwa[edytuj]

  • Honorowy członek niemieckiej organizacji Dechema, (Gesellschaft fuer Chemische Technik und Biotechnologie e.V.)
  • Honorowy członek Królewskiego Stowarzyszenia Inżynierów w Holandii[1].

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia[edytuj]

  • Doctor honoris causa Uniwersytetu Ramona Liulla w Barcelonie
  • 2000 Doctor honoris causa Politechniki Warszawskiej
  • Order Lwa Holenderskiego - przyznawany przez królowa holenderską Beatrix[1].

Działalność pozanaukowa[edytuj]

  • Interesował się m.in.: historią, golfem, pływaniem, był koneserem win[1].

Wybrane publikacje[edytuj]

Autor ponad 300 publikacji dotyczących różnych zagadnień inżynierii chemicznej m.in.:

  • 1963 „Elements of Chemical Reactor Design and Operation”
  • 1998 “Industrial Catalysis. Optimizing Catalysis and Processes”[1][2]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j Andrzej Ulmer: Doktorzy Honoris Causa Politechniki Warszawskiej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2000, s. 165-166.
  2. a b c Lista doktorów honoris causa Politechniki Warszawskiej. [dostęp 11 marca 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj]