Klara Jelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klara Maria Cecylia Jelska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1868
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 1948
Zakopane
Zawód, zajęcie działaczka społeczna i prozdrowotna
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Klara Maria Cecylia Jelska herbu Pielesz (ur. 12 sierpnia 1868 w Warszawie, zm. 1 kwietnia 1948 w Zakopanem)[1] – polska działaczka społeczna i prozdrowotna, organizatorka sanatoriów dla dzieci i młodzieży.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jej rodzicami byli Włodzimierz Jelski herbu Pielesz (1820–1875), ziemianin, sybirak i Zofia Kałenczyńska herbu Nałęcz (1834–1891)[1]. Szkołę podstawową, jak również średnią ukończyła u Wizytek w Warszawie[2]. W młodości walczyła z gruźlicą – leczyła się m.in. w Szwajcarii, we Włoszech i Francji. Od 1896 roku mieszkała w Krakowie, udzielając się w stowarzyszeniach katolickich, kładąc szczególny nacisk na opiekę nad ubogą młodzieżą robotniczą. W 1910 roku przeprowadziła się do Zakopanego. Nabyła tu za swoje pieniądze, na stokach Gubałówki, willę „Słoneczną”, którą zamieniła na dom zdrowia przeznaczony dla młodzieży chorej na gruźlicę. Była inicjatorką założenia Towarzystwa Domów Zdrowia Polskiej Młodzieży Katolickiej „Odrodzenie”. Organizacja ta oddała do użytku w Zakopanem dwa takie domy – o nazwach „Lituania” i „Oksza”. Od 1927 do 1932 roku, z jej inicjatywy, zbudowano na Gubałówce bardzo nowoczesne Sanatorium Polskiej Młodzieży Katolickiej „Odrodzenie”. Było ono przeznaczone dla biednej młodzieży z terenu całego kraju. Kornel Makuszyński określił ją jako prawdziwie polską świętą kobietę[3].

Pochowana na Starym Cmentarzu na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

1932- Złoty Krzyż Zasługi - za zasługi na polu pracy społecznej[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Klara Maria Cecylia Jelska h. Pielesz (ID: 9.2.74) (pol.). sejm-wielki.pl. [dostęp 2017-03-06].
  2. Klara Jelska (pol.). wyborcza.pl. [dostęp 2017-03-06].
  3. a b Janusz Zdebski: Stary Cmentarz w Zakopanem. Przewodnik biograficzny. Warszawa–Kraków: PTTK Kraj, 1986, s. 79–80. ISBN 83-7005-180-4.
  4. M.P. z 1932 r. nr 71, poz. 96