Klasztor Franciszkanów we Wronkach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klasztor franciszkanów
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. AK-I-11a/159[1] z 21.12.1932
Kościół podominikański Zwiastowania NMP
Kościół podominikański Zwiastowania NMP
Państwo  Polska
Miejscowość Wronki
Kościół Kościół katolicki
Właściciel Franciszkanie
Prowincja Św. Franciszka w Poznaniu
Typ zakonu męski
Obiekty sakralne
Fundator Jan Korzbok Łącki
Styl barok
Data budowy koniec XVII w.
Położenie na mapie Wronek
Mapa lokalizacyjna Wronek
Klasztor franciszkanów
Klasztor franciszkanów
Położenie na mapie gminy Wronki
Mapa lokalizacyjna gminy Wronki
Klasztor franciszkanów
Klasztor franciszkanów
Położenie na mapie powiatu szamotulskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu szamotulskiego
Klasztor franciszkanów
Klasztor franciszkanów
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Klasztor franciszkanów
Klasztor franciszkanów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Klasztor franciszkanów
Klasztor franciszkanów
Ziemia52°42′38″N 16°22′29″E/52,710556 16,374722
Strona internetowa klasztoru

Klasztor franciszkanów we Wronkachklasztor franciszkanów, wchodzący w skład prowincji wielkopolskiej, na terenie archidiecezji poznańskiej, we Wronkach w województwie wielkopolskim[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1279 sprowadził do Wronek dominikanów książę wielkopolski Przemysł II. Pierwszy zespół klasztorny uległ zniszczeniu w 1603. Murowany kościół wzniesiono według projektu Krzysztofa Bonadury Starszego pod koniec XVII w. Kasata zakonu nastąpiła w 1838[3]. Społeczeństwo ze składek własnych odkupiło klasztor i przekazało arcybiskupowi gnieźnieńsko-poznańskiemu Mieczysławowi Ledóchowskiemu. W 1868 arcybiskup ten sprowadził do Wronek franciszkanów reformatów. Wzniesiono wówczas nowy budynek klasztorny, według projektu Antoniego Krzyżanowskiego[4]. Klasztor zamknięto ponownie w dobie Kulturkampfu w roku 1875. Zakonnicy przebywali w nim jednak aż do wybuchu I wojny światowej. Klasztor oficjalnie otwarto ponownie w 1925. Stał się jednym z konwentów młodej prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych z siedzibą prowincjała w Katowicach na Górnym Śląsku. Do 1931 istniało w murach klasztoru Kolegium Serafickie – niższe seminarium duchowne. W latach 1932-1939 utworzono we wronieckim konwencie studium teologiczne. W czasie II wojny światowej mieścił się w nim szpital wojskowy. Po wojnie otwarto w budynkach klasztornych dom dziecka. Franciszkanie odzyskali klasztor w latach dziewięćdziesiątych XX w. Obecnie konwent należy do prowincji poznańskiej franciszkanów. Mieści się w nim seminarium duchowne i filia Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza[5].

W kościele przyklasztornym znajdują się witraże projektowane przez Stanisława Powalisza oraz polichromie na sklepieniu wykonane przez Mariana Schwartza z Obrzycka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo wielkopolskie. 2018-09-30.
  2. Osieczna. www.franciszkanie.net, 2009-02-27. [dostęp 2010-08-15].
  3. K. Kaczmarek, Pokasacyjne losy kościoła dominikanów we Wronkach i jego wyposażenia, [w:] Kasaty klasztorów na obszarze dawnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów i na Śląsku na tle procesów sekularyzacyjnych w Europie, red. M. Derwich, t. II,, 2014.
  4. Józef Modrzejewski, Antoni Krzyżanowski – architekt, budowniczy, przedsiębiorca (1808-1895), w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/1989, s.126, ISSN 0137-3552
  5. Piotr Maluśkiewicz: Zabytkowe klasztory w Wielkopolsce. Poznań: Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury, 2006, s. 310-313. ISBN 83-87816-75-2.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]