41°22′35″N 2°10′10″E/41,376389 2,169444Klasztor Sant Pau de Camp w Barcelonie
| Klasztor Sant Pau de Camp w Barcelonie Monestir de Sant Pau deL Camp Monasterio de San Pablo del Campo | |
| |
| Państwo |  Hiszpania
|
| Wspólnota autonomiczna |  Katalonia
|
| Miejscowość | Barcelona |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Właściciel | benedyktyni |
| Styl | romański |
| Data zamknięcia | 1835 |
Położenie na mapie Barcelony   Klasztor Sant Pau de Camp w Barcelonie | |
Położenie na mapie Hiszpanii  Klasztor Sant Pau de Camp w Barcelonie | |
Położenie na mapie Katalonii  Klasztor Sant Pau de Camp w Barcelonie | |
| 41°22′35″N 2°10′10″E/41,376389 2,169444
| |
Klasztor Sant Pau del Camp (pol. św. Pawła z Pola) – romański klasztor, najstarszy zabytek sakralny Barcelony[1] położony w Raval, w dzielnicy Ciutat Vella. Nazwa obiektu pochodzi od jego położenia w momencie budowy, kiedy klasztor znajdował się na terenach wiejskich, poza murami miasta.
Spis treści
Historia[edytuj | edytuj kod]
Nieznane są dokładne daty budowy pierwszego klasztoru na tym miejscu, który jednak na pewno istniał przed rokiem 911. Obecny budynek datuje się z 985, kiedy został odbudowany po ataku wojsk Almanzora[2]. Dzisiejsza forma klasztoru została ukształtowana przez przebudowy i rozbudowy w XI i XII wieku (po kolejnej napaści)[3]. W tym okresie dobudowano do niego dzwonnicę. Cały czas właścicielami kompleksu byli benedyktyni.
W XIV wieku, po budowie nowych murów obronnych, klasztor znalazł się w obrębie rozrastającej się Barcelony, przeprowadzona została również kolejna jego rozbudowa. W 1508 jego społeczność połączyła się z opactwem Sant Cugat. W 1672 zakonnicy opuścili będący w coraz gorszym stanie technicznym kompleks i urządzili w nim nowicjat. W 1835 obiekt przestał pełnić funkcje sakralne. Kolejno znajdowała się w nim szkoła (1842–1850) oraz koszary wojskowe (do 1890). Od 1879 klasztor ma status zabytku (Monumento Nacional)[4]. W czasie hiszpańskiej wojny domowej odniósł duże straty[5], od tego czasu poddawany jest sukcesywnym konserwacjom.
W klasztorze został pochowany Guifre (Wifredo) Borrell, hrabia Barcelony.
Architektura[edytuj | edytuj kod]
Klasztor został wzniesiony na planie krzyża greckiego, z trzema absydami. W jego zewnętrznej dekoracji wyróżnia się tympanon i portal zachodni z zespołem rzeźb Chrystusa, Świętych Piotra i Pawła oraz motywów roślinnych i zwierzęcych (w tym zwierząt symbolizujących czterech ewangelistów). Wnętrze obiektu jest prawie pozbawione dekoracji, jedynie półkoliste okna wypełniają witraże[3], a podłogę częściowo zdobi mozaika z motywami zwierzęcymi[6]. Od pozostałych budynków stylowo odróżnia się czternastowieczna dzwonnica, przy budowie której zastosowano elementy stylu mauretańskiego.
