Kleczanów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kleczanów
Drewniany kościół pw. św. Katarzyny i św. Stanisława Biskupa w Kleczanowie
Drewniany kościół pw. św. Katarzyny i św. Stanisława Biskupa w Kleczanowie
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat sandomierski
Gmina Obrazów
Wysokość 230 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 570
Strefa numeracyjna (+48) 15
Kod pocztowy 27-641
Tablice rejestracyjne TSA
SIMC 0800775
Położenie na mapie gminy Obrazów
Mapa lokalizacyjna gminy Obrazów
Kleczanów
Kleczanów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kleczanów
Kleczanów
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Kleczanów
Kleczanów
Położenie na mapie powiatu sandomierskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sandomierskiego
Kleczanów
Kleczanów
Ziemia50°42′56″N 21°34′02″E/50,715556 21,567222

Kleczanówwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Obrazów.

Prywatna wieś duchowna Kliczanów położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego[1]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Przez miejscowość przebiega droga krajowa nr 77 z Lipnika do Przemyśla.

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny zielony zielony szlak turystyczny z Chańczy do Pielaszowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kleczanów to jedna z najstarszych miejscowości w regionie.

W 2013 odkryty tu został datowany na 5000 lat wstecz grób ludności kultury złockiej, której ślady do tej pory znane były jedynie z okolic Sandomierza i niewielkiej enklawy pod Pacanowem. Pochodzący z końca środkowego neolitu pochówek ma postać grobu niszowego, z pionowym szybem długości 1,5 m, który prowadzi do wydrążonej w lessowym podłożu niszy o wymiarach ok. 1,8 x 2,3 m, której płaskie dno znajduje się na głębokości ok. 2 m. Wewnątrz badacze natrafili na należące do kobiety kości i kilka innych drobnych artefaktów[2].

Na terenie wsi znajduje się również odkryte w miejscowym lesie cmentarzysko kurhanowe dawnej osady pochodzące co najmniej z IX wieku. Jak podaje Jan Długosz tutejsza parafia została założona w 990 r. Według miejscowej tradycji, Kleczanów mógł mieć nawet status miasta. W 1240 r. został jednak całkowicie zniszczony podczas najazdu Tatarów. Ludność Kleczanowa została wymordowana, zniszczeniu uległ też pierwotny kościół. Kolejny najazd tatarski nastąpił w 1287 r. Na przełomie XIII i XIV wieku wieś została odbudowana. Do 1819 r. była własnością klasztoru Norbertanek, najpierw w Krzyżanowicach, a potem w Busku.

Pod koniec XVII wieku, rozebrano dawny kościół i wzniesiono nowy, który stoi w Kleczanowie do dzisiaj.

W latach 1864–1919 folwark we wsi Kleczanów należał do rosyjskiego administratora, Chruszczewa, który otrzymał majątek w tej okolicy, w nagrodę za tłumienie powstania styczniowego. W 1919 r. majątek w Kleczanowie został rozparcelowany. W lesie obok Kleczanowa znajdują się zbiorowe groby partyzantów wymordowanych przez Niemców w latach 1939 do 1945. Największa mogiła znajduje się na brzegu lasu od strony Opatowa. Spoczywa w niej 29 ofiar czterech egzekucji. Najwięcej, bo aż 20 osób rozstrzelano 19 kwietnia 1944 roku. Druga mogiła, w której spoczywa pięć osób rozstrzelanych 24 sierpnia 1943, znajduje się na początku lasu od strony Sandomierza.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Drewniany kościół parafialny pw. św. Katarzyny i św. Stanisława Kostki z końca XVII w., przebudowany w 1775 r. oraz drewniana dzwonnica z 1775 r., wpisane do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.705/1-2 z 25.02.1957, z 20.05.1966 i z 14.06.1977)[3].
  • Wczesnośredniowieczne kurhany, z VI–X w., w miejscowym lesie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapy, plany, Warszawa 1993, k. 3.
  2. Małgorzata Płaza. Przypadkowe odkrycie. „Echo Dnia”, s. 4, 14 stycznia 2014. ISSN 0137-902X. 
  3. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 53. [dostęp 2016-01-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]