Klemens Kurowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Kur - rycerskiego rodu Kurów - pierwotny herb Klemensa Kurowskiego
Herb Szreniawa - przyjęty przez Klemensa Kurowskiego w 1396

Klemens Kurowski z Drożojewic i Kurowa – polski szlachcic i senator, tytułowany hrabią, przez Bartosza Paprockiego w Herby Rycerstwa Polskiego[1]. Urodzony ok. 1340 r. w Drożejowicach, zmarł ok.1405.

Fragmenty zachowanych murów zamku Klemensa Kurowskiego w Bochotnicy.

W 1370 wszedł drogą przyjęcia spadku po Siestrzemile, w posiadanie Kurowa w dawnym powiecie szczyrzyckim[2] pod Wiśniczem, która to wieś, stanowiła od tego czasu główną jego siedzibę. Sprawował on w latach (1396 - 1405) godność kasztelana żarnowskiego. Starosta Konina w latach 1398-1400[3]. Był ponadto senatorem. Stanowisko senatora przypisane było do sprawowanego urzędu kasztelana, które dzierżył do końca swojego życia. Klemens Kurowski należał do najbardziej zaufanych rycerzy z otoczenia Jana Kmity starosty krakowskiego i ruskiego. Jako pierwszy ze swojej rodziny, zaczyna pieczętować się herbem Szreniawa. Zgodnie z często praktykowanym zwyczajem, wynikającym z funkcjonującego w tamtej epoce wojskowego systemu chorągwianego, zastąpił on wcześniej używany przez siebie rodowy herb rycerski "Kur" - herbem "Szreniawa" Jana Kmity z Wiśnicza - starosty ruskiego - (służył bowiem pod jego dowództwem i należał do jego drużyny). Wywodził się on z mazowieckiego rodu Kurów - osiadłego w Małopolsce od czasów najazdu Konrada mazowieckiego na województwo krakowskie. W roku 1399 Klemens Kurowski przenosi swoją główną siedzibę do Kurowa w powiecie puławskim, która to miejscowość należała do rodziny z nadania króla Władysława Łokietka, a dla którego to miasta - jego syn Piotr Kurowski - starosta lubelski uzyskuje od króla Władysława III (6 stycznia 1442) zamianę lokacji z prawa polskiego na prawo magdeburskie. Miastu temu zostaje nadany jako herb miejski dawny herb rycerski tego rodu Kur Biały. Mając na uwadze prężny rozwój nowej siedziby rodu, kupuje Klemens w 1399 roku od Jana z Bejsc zamek w nieodległej od Kurowa Bochotnicy, oraz wieś przyległą do Kurowa, która od imienia nowego nabywcy uzyskuje nazwę Klementowice. Cały ten majątek pod koniec XV.wieku przeszedł po wygaśnięciu męskich potomków rodu Szreniawitów-Kurowskich, drogą spadku w ręce wnuczki Klemensa – Anny Zbąskiej herbu Nałęcz[4]. Najstarszy dokument sygnowany przez Klemensa Kurowskiego pieczęcią z herbem Szreniawa, pochodzi z 1396 roku i był sporządzony w pierwszym roku sprawowania urzędu - kasztelańskiego na Żarnowie. Klemens Kurowski był dwukrotnie żonaty. Jego pierwsza żona Dorota, pozostawiła po sobie syna Mikołaja i Jana, z drugą zaś Katarzyną, miał Piotra, Annę i Elżbietę. Do znacznych godności politycznych, doszli dwaj synowie Klemensa:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zasoby polskie › Korytkowski Jan, Arcybiskupi gnieźnieńscy › T. 1 › s.764 [1]
  2. Dzieje rodu Kurowskich z Kurowa – (obecnej dzielnicy Bochni)[2]
  3. Antoni Gąsiorowski, Starostowie wielkopolskich miast królewskich w dobie jagiellońskiej, Warszawa-Poznań 1981, s. 76.
  4. Zamki w Polsce - ruiny zamku w Bochotnicy [3]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartosz Paprocki: Herby Rycerstwa Polskiego. Kraków: Kazimierz Józef Turowski, Nakładem Wydawnictwa Biblioteki Polskiej, 1858, s. 198.
  • Adam Boniecki, Herbarz Polski, Skład główny Gebethner i Wolf w Warszawie, Warszawa 1909, tom XIII str. 245-246, hasło: Kurowscy Herbu Szreniawa.
  • dr Marek Jerzy Minakowski "Ci wielcy Polacy to nasza rodzina" Kraków 2007
  • Stefan Krzysztof Kuczyński: Społeczeństwo Polski średniowiecznej. Warszawa: Instytut Historii (Polska Akademia Nauk), 1981, s. 274.