Klemens Lothar von Metternich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klemens Lothar von Metternich-Winneburg
Klemens Lothar von Metternich-Winneburg
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1773
Koblencja, Niemcy
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 1859
Wiedeń, Austria
Odznaczenia
Order Złotego Runa (Austria) Krzyż Wielki Orderu Marii Teresy Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana Order Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Ducha Świętego (Francja) Order Słonia (Dania) Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Order Orła Czarnego (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Królewski Serafinów (Szwecja) Krzyż Wielki Orderu Świętego Józefa (Toskania) Order Świętego Huberta (Bawaria) Order of the Golden Eagle (Württemberg) BAR.JPG FidelityOrderBaden.gif Order Świętego Jana Jerozolimskiego (Wielka Brytania) Pour le Mérite Krzyż Wielki Orderu Karola III (Hiszpania) Order Świętego Januarego (Sycylia) Krzyż Wielki Orderu Świętego Ferdynanda (Sycylia) Grand Cross Order of the Crown Württemberg.png Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Order Ernestyński (Saksonia) Order Korony Rucianej Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Royal Guelphic Order.png House Order of the Golden Lion - Knight (Hesse-Kassel) - ribbon bar.png Ludwig Order (Hesse) - ribbon bar.png Święty Konstantyński Order Wojskowy Świętego Jerzego D-SxWe-Order White Falcon BAR.png D-ANH-Order Albert Bear BAR.png

Klemens Wacław Lothaire, książę von Metternich-Winneburg-Ochsenhauzen[1] (ur. 15 maja 1773 w Koblencji, Niemcy, zm. 11 czerwca 1859 w Wiedniu) – austriacki polityk i dyplomata. Zwolennik tradycjonalistycznego konserwatyzmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1788 jako 15-latek rozpoczął studia w Strasburgu. Od 1790 do 1794 studiował w Moguncji. Ożenił się z Marią-Eleonorą von Kaunitz-Rietberg, wnuczką ówczesnego kanclerza austriackiego Wacława Antoniego księcia von Kaunitz-Rietberg, przez co uzyskał odpowiednie koneksje na dworze.W latach 1790-1794 podczas studiów w Moguncji asystował ojcu na placówce w Brukseli. Brał udział w charakterze mistrza ceremonii w koronacjach Leopolda II (1790) i Franciszka II (1792). W roku 1794 rodzina Metternichów przeprowadziła się z Anglii do Wiednia.

W 1795 ożenił się z hrabiną Eleonorą Kaunitz-Rietberg pochodzącą z elit politycznych Wiednia. Jego kariera dyplomaty rozpoczęła się w 1797, kiedy został członkiem westfalskiego kolegium hrabiowskiego. W roku 1801 odbył pierwszą misję dyplomatyczną w Dreźnie zakończoną niepowodzeniem. Dwa lata później prowadził misję dyplomatyczną w Berlinie, gdzie poznał francuskich dyplomatów. W roku 1806 został mianowany ambasadorem Austrii we Francji.

W 1808 został odwołany z Paryża i 8 października objął dozór nad Ministerstwem Zewnętrznym (Zagranicznym). W roku 1812 poparł kampanię Napoleona w Rosji (wysłanie 30 tysięcy żołnierzy przez Austrię). Rok później otrzymał tytuł książęcy.

Był jedną z głównych postaci na kongresie wiedeńskim (18 września 1814 – 9 czerwca 1815) i wielkim propagatorem restauracji. Na kongresie powiedział, że trzeba unieszkodliwić bezecny spisek, który od pół wieku pracuje nieustannie nad obaleniem istniejącego porządku i tronów. Prawdopodobnie Metternich wątpił w istnienie wszechspisku, ale sformułowania tego typu ułatwiały głoszenie, iż monarchowie mają obowiązek ochraniać „niewinne ludy” przed „niecnymi knowaniami”. W roku 1818 wziął udział w Kongresie w Akwizgranie w ramach Świętego Przymierza.

Przyczynił się do powstania Świętego Przymierza. Przez politykę rozdrobnienia Niemiec i Włoch oraz zaboru Rzeczypospolitej Austria zdobyła dominującą rolę w Niemczech i we Włoszech. Zaaranżował małżeństwo portugalskiego następcy tronu a późniejszego cesarza Brazylii – Pedra I i Marii Leopoldyny Austriackiej, sfinansował także austriacką ekspedycję do Brazylii. W 1816 otrzymał z rąk cesarza Franciszka I zamek Johannisberg (Rheingau), gdzie spędzał dużo czasu. Zwolennik europejskiej równowagi sił, dążył do osłabienia Francji i Rosji, podważał pozycję Prus i udaremnił plan stworzenia zjednoczonej konstytucyjnej Rzeszy Niemieckiej.

25 maja 1821 otrzymał tytuł Kanclerza Domu, Dworu i Cesarstwa. W roku 1835 po śmierci Franciszka II (który zrzekł się korony cesarskiej Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego pod wpływem Napoleona I i panował jako cesarz austriacki Franciszek I) na tron wstąpił Ferdynand I i wpływy Metternicha wyraźnie zmalały zwłaszcza w polityce wewnętrznej. Okres od 1821 do 1848 nazywany jest „epoką Metternicha”. Metternich był rzecznikiem legitymizmu i bezwzględnej walki z ruchami rewolucyjnymi i niepodległościowymi w całej Europie. Z Austrii uczynił kraj rządów policyjnych, cenzury i reglamentacji wszystkich dziedzin życia.

13 marca 1848 w czasie Wiosny ludów został zmuszony do rezygnacji z urzędu i ucieczki (podobno w kobiecym przebraniu) do Londynu. Tam odwiedzili go Disraeli i Bismarck w celu pobrania nauk politycznych.

W roku 1851 powrócił do Wiednia. Od 1852, po śmierci protegowanego przez siebie ministra, księcia Felixa zu Schwarzenberga ponownie nieoficjalnie doradzał cesarzowi i kolejnym ministrom spraw zagranicznych. Jego siedzibą, także miejscem pochówku, był klasztor pocysterski (znany jako osiągnięcie sztuki baroku), w Plasach niedaleko Pilzna w Czechach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Jako dziecko najpierw nauczył się francuskiego, a dopiero później, dość niechętnie, niemieckiego. Przez dłuższy czas mówił po niemiecku z francuskim akcentem.

Jego druga żona, Maria Eleonora von Kaunitz-Rietberg, była praprawnuczką Karoliny Piastówny[5].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Antoni Tessarczyk: Rzeczpospolita Krakowska Wolna, niepodległa i ściśle neutralna, pod opieką trzech wielkich mocarstw. Kraków: Uniwersytet Jagielloński, 1863, s. 16.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Johann Heinrich Friedrich Berlien: Der Elephanten-Orden und seine Ritter. Kopenhaga: Berlingschen Officin, 1846, s. 139-140
  3. Parliamentary Papers, House of Commons and Command, T. 50, 1839, s. 2
  4. a b c d e f g h i British and Foreign State Papers, T. 6-7, 1834, s. 399
  5. Maria Eleonore von Kaunitz-Rietberg, Fürstin zu Metternich-Winneburg zu Beilstein (ang.). Geni. [dostęp 2014-10-01].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Franz Herre, Barbara Floriańczyk: Metternich. Orędownik pokoju. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1996.
  • Nowa encyklopedia powszechna PWN t. 4, Warszawa 1998.
  • Encyklopedia Białych Plam t. XII, Radom 2003, s. 62-64.


Poprzednik
Johann Philipp von Stadion
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Staatskanzler – MSZ Austrii
1809-1848
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Następca
Karl Ludwig von Ficquelmont