Klonowa (województwo łódzkie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klonowa
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat sieradzki
Gmina Klonowa
Liczba ludności (2006) 950
Strefa numeracyjna (+48) 43
Kod pocztowy 98-273
Tablice rejestracyjne ESI
SIMC 0704391
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Klonowa
Klonowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Klonowa
Klonowa
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Klonowa
Klonowa
Ziemia 51°25′09″N 18°25′03″E/51,419167 18,417500

Klonowawieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Klonowa.

Wieś królewska (tenuta) w powiecie sieradzkim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku[1]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Klonowa.

Duża wieś z wieloma przysiółkami, w otoczeniu rozległych lasów, głównie sosnowych, położona w odległości 14 km na zachód od Złoczewa.

Historia[edytuj]

Wzmiankowana w 1272 r., była własnością książąt sieradzkich. Z przywileju nadanego przez Leszka Czarnego w 1279 r. wynika, że eksploatowano tu kopaliny żelaza. W XVII w. w Klonowej powstało starostwo niegrodowe. W XVIII w. zbudowano tutaj hutę szkła, której wyroby eksportowano m.in. na Śląsk. W 1884 r. zatrudniano w niej 70 robotników, należała do L. Jajtego. O tej hucie pisano jeszcze w nr 97/1898 "Gazety Kaliskiej". Huta spłonęła w 1899 r. 27 lutego 1863 r. pomiędzy Klonową a Kuźnicą Grabowską doszło do bitwy 300-osobowego oddziału powstańczego pod dowództwem Józefa Oxińskiego z kozakami. W bitwie poległo 12 powstańców i 34 kozaków.

Zabytki[edytuj]

We wsi kościół Przemienienia Pańskiego, neogotycki, z lat 1909-1910, zbudowany według projektu Stanisława Pronaszki z Warszawy. Kościół ten został zbudowany na miejscu drewnianej kaplicy wystawionej w 1755 r. (którą następnie wyniesiono do godności kościoła) przez Melchiora Szymanowskiego, starostę klonowskiego i stolnika warszawskiego. Konfesjonał i ławki barokowe. Obraz "Zdjęcia z Krzyża" z poł. XVII w. Na uwagę zasługuje rzeźba artysty ludowego Szczepana Muchy z przysiółka Szale.

Na skwerku przed kościołem obelisk z nazwiskami 32 mieszkańców wsi poległych i pomordowanych w czasie ostatniej wojny.

W różnych częściach wsi zabytkowe drewniane chałupy, najstarsze z XVIII w. i dwa nieczynne już wiatraki typu "koźlak" (z 1877 i 1932 r.)

Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[2] na listę zabytków wpisany jest obiekt:

  • wiatrak (nr 24), 1932, nr rej.: 342 z 6.10.1986

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Województwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1998, s. 66
  2. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 19 września 2008].