Klotylda Maria Sabaudzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klotylda Maria Sabaudzka
Clotilde-Marie-Thérèse-Louise de Savoie
Ilustracja
księżniczka
Dynastia sabaudzka
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1843
Turyn
Data i miejsce śmierci 25 czerwca 1911
zamek Moncalieri
Ojciec Wiktor Emanuel II
Matka Maria Adelajda Habsburg
Mąż

Napoleon Józef Bonaparte

Dzieci

Napoleon Wiktor,
Napoleon Ludwik Józef,
Maria Letycja

Zamek w Moncalieri

Klotylda Maria Teresa Ludwika Sabaudzka, fr. Clotilde-Marie-Thérèse-Louise de Savoie, Princesse Napoléon, Altesse Impériale et Royale (ur. 22 marca 1843 w Turynie, zm. 25 czerwca 1911 na zamku Moncalieri) – Służebnica Boża Kościoła katolickiego, księżniczka włoska, żartobliwie zwana we Francji Sainte Clotilde (święta Klotylda), była żoną księcia Napoleona Józefa Bonapartego.

Urodziła się jako córka króla Sardynii Wiktora Emanuela II, późniejszego pierwszego władcy zjednoczonej Italii i arcyksiężniczki Marii Adelajdy Habsburg.

Mając lat 16 została wydana za mąż (30 stycznia 1859) za Napoleona Józefa zwanego Plon-Plon. Zawarte z powodów czysto politycznych – jako część zapłaty dla Napoleona III za poparcie przy zjednoczeniu Włoch (drugą częścią była cesja Sabaudii i Nicei na rzecz Francji) – małżeństwo było wyjątkowo nieszczęśliwe. Księżniczka Klotylda była osobą głęboko wierzącą, otaczała się chętnie duchownymi i miała bardzo surowe zasady moralne. Plon-Plon był jej skrajnym przeciwieństwem – prowadził bardzo swobodny tryb życia i był wysoce antyklerykalny. Poza tym Klotylda nie zgadzała się z najbliższymi krewnymi męża – cesarzową Eugenią i księżniczką Matyldą. Znany jest incydent, gdy Eugenia po przybyciu Klotyldy do pałacu Tuileries zaczęła ją pouczać, jaka etykieta panuje na dworze cesarskim. Klotylda dumnie spojrzała na cesarzową, która w jej oczach była parweniuszką i rzekła: – Wasza Cesarska Mość zapomina, że jestem wychowana na „prawdziwym” dworze królewskim!

Klotylda nie brała udziału w hucznych bankietach w Tuileries; usunęła się do swego paryskiego pałacu Palais-Royal i poświęcała się pobożnym modłom, dobroczynności oraz wychowaniu swych trojga dzieci. Gdy rodzina cesarska uciekała z Paryża (5 września 1870) po klęsce Napoleona III pod Sedanem, tylko Klotylda żegnana była przez ludność Paryża owacjami.

Po upadku monarchii napoleońskiej Plon-Plon i Klotylda schronili się w swym zamku w Moncalieri w Italii. Gdy małżonek powrócił do Francji w 1871 r., Klotylda pozostała w Moncalieri i nadal oddawała się swym pobożnym praktykom, nieomal na granicy manii religijnej. Przez ostatnie 40 lat życia opuściła zamek tylko dwa razy – w 1891 r. pojechała do Rzymu, do umierającego męża, by go skłonić do powrotu na łono Kościoła, co jej się nie udało i w 1904 r. na pogrzeb księżniczki Matyldy do Paryża. Umarła na grypę w 1911 roku w opinii świętości, a jej proces beatyfikacyjny został rozpoczęty w 1940 roku.

Z księciem Napoleonem miała troje dzieci:

Rodowód[edytuj]

 
 
 
 
 
Wiktor Amadeusz II Sabaudzki-Carignano
 
 
Karol Emanuel Sabaudzki-Carignano
 
 
 
 
 
 
Józefina Lotaryńska-Brionne
 
 
Karol Albert Sabaudzki
 
 
 
 
 
 
Karol Krystian Kurlandzki
 
 
Maria Krystyna Kurlandzka
 
 
 
 
 
 
Franciszka Krasińskich
 
 
Wiktor Emanuel II
 
 
 
 
 
 
Leopold II Habsburg-Lotaryński
 
 
Ferdynand III Toskański
 
 
 
 
 
 
Maria Ludwika Burbon
 
 
Maria Teresa Toskańska
 
 
 
 
 
 
Ferdynand I Burbon
 
 
Luiza Maria Amelia Teresa Sycylijska
 
 
 
 
 
 
Maria Karolina Habsburg
 
Klotylda Maria Sabaudzka
 
 
 
 
 
Franciszek I Lotaryński
 
 
Leopold II Habsburg-Lotaryński
 
 
 
 
 
 
Maria Teresa Habsburg
 
 
Rajner Józef Habsburg-Lotaryński
 
 
 
 
 
 
Karol III Hiszpański
 
 
Maria Ludwika Burbon
 
 
 
 
 
 
Maria Amelia Wettyn
 
 
Maria Adelajda Habsburg-Lotaryńska
 
 
 
 
 
 
Ludwik Wiktor Sabaudzki-Carignano
 
 
Wiktor Amadeusz II Sabaudzki-Carignano
 
 
 
 
 
 
Krystyna Henryka Heska-Rheinfels-Rothenburg
 
 
Maria Elżbieta Sabaudzka
 
 
 
 
 
 
Ludwik Lotaryński-Brionne
 
 
Józefina Lotaryńska-Brionne
 
 
 
 
 
 
Ludwika de Rohan-Rochefort
 

Bibliografia[edytuj]

  • Almanach de Gotha, Gotha 1887
  • F. U. von Wrangel, Les maisons souveraines de l'Europe, Stockholm 1899