Klub (parlament)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedziba Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, największego klubu w Sejmie VII kadencji (2011–2015), w Sejmie
Siedziba Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości (2011–2015)

Klubfrakcja parlamentarzystów polskiego parlamentu. Zgodnie z regulaminami Sejmu[1] i Senatu[2], klub poselski tworzy co najmniej 15 posłów, a senacki co najmniej 7 senatorów. Posłowie wraz z senatorami mogą tworzyć wspólny klub parlamentarny.

Opis[edytuj]

Parlamentarzyści podczas dyskusji mogą zabierać głos w imieniu własnym lub swoich klubów, wówczas czas wystąpienia jest zliczany dla całego klubu. Parlamentarzysta może należeć tylko do jednego klubu poselskiego, senackiego lub parlamentarnego.

Jeżeli mniejsza grupa parlamentarzystów chce mieć własną frakcję polityczną, może założyć koło.

Aktualnie w polskim parlamencie istnieją następujące kluby[3][4]:

Poza tym w parlamencie zasiada 6 posłów i 4 senatorów niezależnych.

Początek historii klubów w Sejmie[edytuj]

W połowie 1919 roku w Sejmie funkcjonowało 10 klubów poselskich: Związku Ludowo-Narodowego, Polskiego Zjednoczenia Ludowego, Pracy Konstytucyjnej (gł. galicyjscy konserwatyści i demokraci), Narodowo-Robotniczy (NZR i NSR), PSL „Piast”, PSL „Wyzwolenie”, PSL Lewica, Związku Polskich Posłów Socjalistycznych (PPS), klub żydowski i klub niemiecki. W drugiej połowie 1919 część posłów ZLN i NZR utworzyła Narodowo-Chrześcijański Klub Robotniczy (zw. chadeckim)[5].

Po wyborach w 1922 posłowie ChZJN utworzyli kluby: ZLN, Chrześcijańsko-Narodowy i Chrześcijańskiej Demokracji. Swoje kluby powołały Narodowa Partia Robotnicza, „Piast”, „Wyzwolenie”, socjaliści oraz również posłowie mniejszości narodowych: żydowskiej, niemieckiej, ukraińskiej (bez Chliborobów) i białoruskiej[6].

Przypisy

  1. Regulamin Sejmu
  2. Regulamin Senatu
  3. Kluby i koła w Sejmie VIII kadencji. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.
  4. Kluby i koła w Senacie IX kadencji. Senat Rzeczypospolitej Polskiej.
  5. IV. W: Historia Polski. Warszawa: PWN, 1984, s. 193–194. ISBN 8301038667.
  6. IV. W: Historia Polski. Warszawa: PWN, 1984, s. 163. ISBN 8301038675.