Knut (bat)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Baptiste Le Prince, Supplice du grand knout (c. 1765).png

Knut (bat) – rodzaj bicza[1], harap. Jest to kilka splecionych ze sobą rzemieni przymocowanych do drewnianej rękojeści. Wyraz podobnie jak kajdany zapożyczony w XVI wieku z języka rosyjskiego[2].

Przypisy

  1. knut — bicz rzemienny o krótkiej rękojeści, składający się z plecionego kawałka skóry, zakończony miedzianym pierścieniem, do którego przymocowywano twardy szeroki rzemień. w Biblioteka narodowa. wyd. 120, 1960, str. 8
  2. Halina Karaś. Rusycyzmy słownikowe w polszczyźnie okresu zaborów. Dom Wydawn. Elipsa, 1996 str. 161; Grażyna Rytter. Wschodnosłowiańskie zapożyczenia leksykalne w polszczyźnie XVII wieku. Wydawn. Uniw. Łódzkiego, 1992, str. 45