Knut Vollebæk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Knut Vollebæk
Knut Vollebæk.JPG
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1946
Oslo
Minister spraw zagranicznych Norwegii
Okres od 1997
do 2000
Przynależność polityczna Chrześcijańska Partia Ludowa
Poprzednik Bjørn Tore Godal
Następca Thorbjørn Jagland

Knut Vollebæk (ur. 11 lutego 1946 w Oslo) – norweski filolog, politolog, dyplomata, polityk, działacz Chrześcijańskiej Partii Ludowej, minister spraw zagranicznych w latach 1997–2000. Od 2007 do 2013 wysoki komisarz OBWE ds. mniejszości narodowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1969 ukończył studia w zakresie języka i kultury hiszpańskiej na Universidacie Complutense w Madrycie. Odbył również studia romanistyczne w Instytucie Katolickim w Paryżu (1965–1966) i politologiczne na Uniwersytecie w Oslo (1966–1967). W 1972 uzyskał tytuł zawodowy magistra ekonomii w Norweskiej Szkole Ekonomii w Bergen, a w 1973 ukończył podyplomowe studia politologiczne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara.

W latach 1964–1965 był zatrudniony jako nauczyciel w szkole w Gjøvik. W 1973 rozpoczął pracę w norweskiej służbie dyplomatycznej. Po odbyciu stażu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w 1975 objął stanowisko sekretarza Ambasady w Nowym Delhi. W latach 1978–1981 był sekretarzem ambasady w Madrycie, a od 1981 do 1984 doradcą w MSZ. Następnie przez dwa lata pracował w placówce w Zimbabwe na stanowisku radcy. Po powrocie do kraju objął kierownictwo wydziału MSZ ds. Narodów Zjednoczonych. Od października 1989 do listopada 1990 pełnił funkcję sekretarza stanu w MSZ.

W latach 1991–1993 był ambasadorem Norwegii w Kostaryce. W 1993 był wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Konferencji ds. Byłej Jugosławii (ICFY). W tym samym roku objął stanowisko dyrektora generalnego w departamencie stosunków multilateralnych MSZ. Od 1994 do 1997 był zastępcą sekretarza generalnego MSZ, jednocześnie zasiadał w radach gubernatorów Międzyamerykańskiego, Afrykańskiego oraz Azjatyckiego Banku Rozwoju.

17 października 1997 otrzymał nominację na stanowisko ministra spraw zagranicznych w centroprawicowym gabinecie Kjella Magne Bondevika. Z tytułu sprawowanego urzędu w 1999 przewodniczył Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Odszedł z funkcji 17 marca 2000 po uchwaleniu wotum nieufności wobec rządu. Od 2001 do 2007 był ambasadorem Norwegii w Stanach Zjednoczonych.

4 lipca 2007 został powołany na stanowisko wysokiego komisarza OBWE do spraw mniejszości narodowych. Swoją misję zakończył w 2013.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]