Końcówka fleksyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy językoznawstwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Końcówka fleksyjnamorfem końcowy wyrazu w językach fleksyjnych, podlegający wymianie w drodze koniugacji lub deklinacji. Określa funkcję składniową wyrazu w wypowiedzeniu[1]. Końcówka fleksyjna, w odróżnieniu od luźnych sufiksów w językach aglutynacyjnych, bardzo często określa kilka kategorii gramatycznych jednocześnie. Przykładowo końcówka w wyrazie idę wyraża pierwszą osobę, liczbę pojedynczą i czas teraźniejszy . Ścisłe rozróżnienie morfemów gramatycznych (w tym końcówek fleksyjnych) i słowotwórczych nie zawsze jest możliwe[2].

Końcówka w rzeczowniku[edytuj | edytuj kod]

Aby uzyskać końcówkę i temat najprościej jest odmienić rzeczownik przez przypadki, np.

  • M. instrukcj|a
  • D. instrukcji | końcówka zerowa (0) (ponieważ litery "i" nie można oddzielić od tematu)
  • C. instrukcji|0
  • B. instrukcj|ę
  • N. z instrukcj|ą
  • Msc. o instrukcji|0
  • W. instrukcj|o

Końcówka jest zmieniającą się częścią wyrazu (oddzieloną znakiem "|"). Wyjątkiem są oboczności tematyczne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Renata Grzegorczykowa: Gramatyka współczesnego języka polskiego Morfologia. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1999.
  • Alicja Nagórko: Zarys gramatyki polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2007. ISBN 978-83-01-15390-8.