Kościół Świętego Krzyża w Poznaniu (rzymskokatolicki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kościoła rzymskokatolickiego. Zobacz też: kościół ewangelicko-metodystyczny pod tym wezwaniem.
Kościół Świętego Krzyża
w Poznaniu
kościół parafialny
Ilustracja
Widok od ul. Częstochowskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Górczyn (Poznań)
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Świętego Krzyża w Poznaniu
Wezwanie Świętego Krzyża
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Kościół Świętego Krzyża w Poznaniu
Kościół Świętego Krzyża
w Poznaniu
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kościół Świętego Krzyża w Poznaniu
Kościół Świętego Krzyża
w Poznaniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Świętego Krzyża w Poznaniu
Kościół Świętego Krzyża
w Poznaniu
Ziemia52°23′01,96″N 16°52′55,57″E/52,383878 16,882103

Kościół Świętego Krzyża – jedna z poznańskich świątyń rzymskokatolickich, znajdująca się pomiędzy ulicami Częstochowską, Piotra Ściegiennego i Ostrobramską na Górczynie. Od 2017 r. wielkopostny kościół stacyjny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy kościół po 1945

Parafia powstała w 1929 roku, lecz pierwsza świątynia powstała w 1931 roku w zaadaptowanym pawilonie zbudowanym w 1929 roku na potrzeby Powszechnej Wystawy Krajowej. Jednocześnie, w tym samym roku rozpoczęto budowę nowej świątyni, którą w czasie II wojny światowej naziści zamienili na magazyn mąki. 1 lutego 1945, jeszcze w czasie walk o Poznań, odbył się w świątyni wiec pod wodzą Franciszka Danielaka, późniejszego twórcy milicji proletariackiej. Na wiecu podano po raz pierwszy w Poznaniu oficjalne informacje na temat walk 2. Armii Wojska Polskiego i strukturach budowanej w ZSRR władzy komunistycznej (przybyli głównie mieszkańcy oczyszczonego z Niemców Łazarza)[1]. Kościół został gruntownie przebudowany w latach 1974-1978 według projektu Aleksandra Holasa. Świątynię konsekrowano w 1978 roku.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Halową świątynię zbudowano na planie prostokąta. Na południowo-wschodniej ścianie znajdują się trzy ołtarze. W ołtarzu głównym grupa pasyjna: krucyfiks, a pod nim figury św. Jana i Matki Bożej dłuta Ignacego Kuczmy z 1950 roku. Ten sam autor wykonał figurę św. Józefa z Dzieciątkiem w prawym ołtarzu bocznym. W lewym ołtarzu bocznym znajduje się figura Matki Bożej autorstwa Czesława Woźniaka z 1949 roku. Ten sam autor wykonał w 1966 roku wykonał chrzcielnicę. Witraże na ścianie ołtarzowej wykonał Ryszard Janek. Na przeciwnej ścianie, północno-zachodniej znajduje się empora muzyczna z organami wykonanymi przez Bronisława Cepkę.

W prawej części kościoła pod balkonami znajduje się kaplica Matki Bożej Częstochowskiej, w której odbywa się od poniedziałku do soboty całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu.

Na zewnątrz, na ścianie południowo-wschodniej tablica upamiętniająca wmurowanie kamienia węgielnego podczas przebudowy w 1975 roku. Na ścianie północno-zachodniej znajduje się natomiast tablica upamiętniająca górczyńskich powstańców z z 1848 roku oraz lat 1918-1919.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Świtała, Poznań 1945. Kronika Wydarzeń, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1986, s. 35-36, ISBN 83-210-0607-8, OCLC 830203088.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Sobczak, Kościoły Poznania, Zbigniew Szmidt, Michał Woźniak (ilust.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456.