Kościół św. Andrzeja Apostoła w Barczewie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Andrzeja Apostoła
kościół klasztorny franciszkanów konwentualnych
Distinctive emblem for cultural property.svg 266 (B/124) z 20.03.1957 r.[1]
Ilustracja
Fasada kościoła
Państwo  Polska
Miejscowość Barczewo
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Andrzeja Apostoła w Barczewie
Wezwanie św. Andrzeja Apostoła
Położenie na mapie Barczewa
Mapa lokalizacyjna Barczewa
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Ziemia53°49′36,58″N 20°41′29,59″E/53,826828 20,691553
Cenotaf Andrzeja i Baltazara Batorych

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Barczewie - gotycki kościół wzniesiony pod koniec XIV w. przy klasztorze franciszkanów konwentualnych.

Franciszkanie zostali osadzeni w Barczewie tuż po lokacji miasta, w 1364 r. W okresie reformacji konwent zakonny podupadł. W 1584 r. biskupem i władcą księstwa warmińskiego został bratanek Stefana Batorego, Andrzej Batory. Władca osadził w zrujnowanym klasztorze bernardynów. Kościół przekryto wówczas nowym sklepieniem, zbudowano również boczną kaplicę św. Antoniego, w której Andrzej ufundował w 1598 r. nagrobek dla siebie i swojego brata, Baltazara.

W 1632 r. został tu pogrzebany sekretarz królewski, Paweł Górnicki. W 1810 r. zaborcy pruscy skasowali konwent bernardynów. Zakonnicy wrócili do Barczewa po II wojnie światowej. Oprócz kościoła zachowała się część starego klasztoru. W 1982 r. kościół przejęli franciszkanie w Prowincji Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Przy południowej ścianie wybudowano dom mieszkalny (plebanię) dla zakonników. Po utworzeniu w 1991 r. Prowincji św. Franciszka z Asyżu konwent w Barczewie wszedł w skład tejże prowincji.

Kościół jest gotycki, ceglany, jednonawowy, przekryty późnogotyckimi sklepieniami z lat 1589-1596. Fasada uległa przebudowie w stylu barokowym w XVIII w. Wewnątrz, oprócz nagrobka Batorych, zachowało się 7 późnobarokowych ołtarzy, manierystyczne stalle i obraz Ukrzyżowania z pocz. XVII w.

Najcenniejszym elementem wyposażenia wnętrza jest późnorenesansowy cenotaf Andrzeja i Baltazara Batorych z 1598 roku, jeden z najlepiej zachowanych w Polsce zabytków manierystycznych. Jest dziełem Willema van den Blocke, który odkuł go w różnobarwnym marmurze gdańskim. W dolnej części pomnika przedstawiona jest leżąca postać Baltazara, ubrana w zbroję, a w górnej pod arkadą klęczący kardynał Batory. Nagrobek ten zapoczątkował cykl pomników z klęczącymi figurami. Biskup Batory liczył, że sprowadzeni przez niego bernardyni będą wiecznie o nim pamiętać. Jednakże kardynał Batory nie spoczął w Warmii. Został zamordowany i pochowany w Siedmiogrodzie w 1599 roku.

Przypisy

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Kaczorowski B., Słownik szkolny zabytki kultury polskiej, wyd. WSiP, Warszawa 1996, ISBN 83-02-05978-1
  • Łoziński Jerzy Z., Pomniki sztuki w Polsce, t. II, cz. 1, Pomorze, Warszawa 1992, ISBN 83-213-3558-6