Kościół św. Barbary w Kolanowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Barbary w Kolanowicach
Distinctive emblem for cultural property.svg 759/64 z dnia 1 kwietnia 1964[1]
Kościół filialny
Ilustracja
Widok kościoła
Państwo

 Polska

Województwo

 opolskie

Miejscowość

Kolanowice

Adres

Szkolna 11

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Parafia

Parafia św. Józefa Robotnika w Osowcu-Węgrach

Wezwanie

św. Barbary

Wspomnienie liturgiczne

4 grudnia

Położenie na mapie gminy Łubniany
Mapa konturowa gminy Łubniany, na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Barbary w Kolanowicach”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Barbary w Kolanowicach”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Barbary w Kolanowicach”
Położenie na mapie powiatu opolskiego
Mapa konturowa powiatu opolskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Barbary w Kolanowicach”
Ziemia50°44′27,125″N 17°59′37,493″E/50,740868 17,993748
Strona internetowa

Kościół św. Barbaryrzymskokatolicki, zabytkowy kościół filialny w Kolanowicach. Świątynia należy do Parafii św. Józefa Robotnika w Osowcu-Węgrach w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Dnia 1 kwietnia 1964 roku, pod numerem 759/64, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego.

Historia kościoła[edytuj | edytuj kod]

Kościół wybudowany został w 1678 roku w Opolu przy klasztorze franciszkanów, w miejscu starej średniowiecznej świątyni z drewnianą z wieżą i z trzema ołtarzami św. Barbary, św. Wawrzyńca i Matki Bożej. W 1810 roku klasztor franciszkanów został zlikwidowany a kościółek wystawiono na sprzedaż. Ostatecznie drewniana świątynia została sprzedana do Kolanowic. W grudniu 1812 roku odbyła się uroczysta konsekracja. W 1978 roku wybudowano obok kościoła dzwonnicę w 1989 roku wymieniono gontowy dach i ogrodzenie.

Wyposażenie i wnętrze kościoła[edytuj | edytuj kod]

Kościół został wybudowany w konstrukcji zrębowej, orientowany. Nawa rzutem zbliżona jest do kwadratu. Prezbiterium jest trójbocznie zamknięte, przylega do niej niewielka zakrystia. Prezbiterium posiada sklepienie kolebkowe, w nawie strop jest belkowany, fazowany. Tęczę zamknięto półkołem ściętym. Chór muzyczny wsparto na dwóch słupach. Ponad chórem znajduje się empora z balustradą tralkową. Dachy siodłowe pokryto gontem. Na kalenicy dachu nawy znajduje się smukła ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Na zewnątrz kościoła ściany są szalowane gontami oraz otoczone niskimi podcieniami, zwanymi sobotami (z wyjątkiem strony zachodniej kościoła). Kościół posiada bogate wyposażenie wnętrza, m.in.

Ołtarz główny jest barokowy, z obrazem św. Barbary, z dwoma parami kolumn i rzeźbami św. Franciszka i św. Antoniego. Parapet chóru i empory ozdobiono dwunastoma scenami z życia św. Barbary (pochodzą z około 1700 roku). Świątynię zdobi ponadto bogata polichromia pochodząca prawdopodobnie z początków XX wieku.[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]