Kościół św. Dominika w Turobinie

Kościół św. Dominika

nr rej. A/92 z dnia 5.03.1960 i 30.11.1966
kościół parafialny
widok ogólny
Państwo	Polska
Województwo	lubelskie
Miejscowość	Turobin
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
parafia	św. Dominika
Historia Data rozpoczęcia budowy 1530 Data zakończenia budowy 1620–1623 Aktualne przeznaczenie świątynia katolicka Poprzednie wyznanie kalwinizm (1570–1595) Fundator Górkowie Tomasz Zamoyski
Dane świątyni Styl renesans lubelski Architekt Jan Jaroszewicz? Świątynia • materiał bud. • cegła Ołtarz • liczba ołtarzy 3 Liczba naw 1
Położenie na mapie Turobina Kościół św. Dominika
Położenie na mapie Polski Kościół św. Dominika
Położenie na mapie województwa lubelskiego Kościół św. Dominika
Położenie na mapie powiatu biłgorajskiego Kościół św. Dominika
Położenie na mapie gminy Turobin Kościół św. Dominika
50°49′17,29″N 22°44′30,22″E

Kościół Świętego Dominika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Turobin archidiecezji lubelskiej. Znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego.

Wnętrze świątyni

Świątynia została wzniesiona około 1530 roku (powstało wtedy prezbiterium) i ufundowana przez ówczesnych właścicieli Górków, w latach 1570–1595 została zamieniona na zbór kalwiński. W latach 1620–1623 została przebudowana przez muratora Jana Wolffa, zapewne według projektu Jana Jaroszewicza, w stylu tzw. renesansu lubelskiego. Fundatorem był ordynat Tomasz Zamoyski.

Jest to jednonawowy kościół posiadający dwie symetryczne kaplice z lewej i prawej strony oraz trójbocznie zamknięte, wydłużone prezbiterium. Fasada podparta przyporą jest zwieńczona wysokim szczytem z dwiema wieżyczkami z lewej i prawej strony, ozdobionym spływami wolutowymi i ślimacznicami. W płycinie pomiędzy pilastrami jest umieszczona rzeźba Ecce homo – przedstawiająca Chrystusa ubiczowanego w cierniowej koronie. Wykonanie bogatej dekoracji sztukatorskiej pokrywającej sklepienie kościoła jest przypisywane Janowi Wolffowi. We wnętrzu świątyni znajduje się cenna płyta nagrobna (1546 rok) z płaskorzeźbą przedstawiającą pochowaną tutaj Annę Świdwinę. W późnorenesansowym ołtarzu głównym wykonanym około 1623 roku znajdują się barokowe obrazy Trójcy Świętej i św. Jana Nepomucena, pochodzące zapewne z kościoła bernardyńskiego w Radecznicy.