Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku
Distinctive emblem for cultural property.svg 395 z dnia 06.09.1971 r.[1]
kościół parafialny, kolegiata
Ilustracja
Kościół św. Ignacego Loyoli na Starych Szkotach
Państwo  Polska
Miejscowość POL Gdańsk COA.svg Gdańsk
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Ignacego Loyoli w Gdańsku
Kolegiata
• nadający tytuł
od 2011
Sławoj Leszek Głódź
Wezwanie św. Ignacego Loyoli
Wspomnienie liturgiczne 31 Lipca (imieniny Ignacego)
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku
Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku
Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku
Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku
Ziemia54°20′02,06″N 18°38′03,17″E/54,333906 18,634214

Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku – zabytkowy, pojezuicki kościół w Gdańsku na osiedlu Orunia-Św. Wojciech-Lipce, w rejonie historycznym Stare Szkoty. Świątynia pełni funkcje kościoła parafialnego i kolegiaty. Znajduje się przy niej siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Ignacego Loyoli w Gdańsku, siedziba kapituły staroszkockiej oraz rezydencja arcybiskupa metropolity gdańskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze kościoła
Zabytkowa dzwonnica z 1777

Jest to czwarty kościół w historii Starych Szkotów. Poprzednie trzy zostały zniszczone podczas oblężeń Gdańska. Wszystkie zostały wzniesione przez jezuitów. Wcześniej w tym miejscu stała jedna świątynia z 1615, spalona przez gdańszczan w 1734 podczas oblężenia. Budowa kościoła została ukończona 16 listopada 1755. W 1777 wybudowano przy kościele drewnianą dzwonnicę istniejącą do dzisiaj. Kościół był położony niedaleko Kolegium Jezuickiego, w którym kształcił się Józef Wybicki, autor hymnu państwowego.

W 1807 podczas zdobywania Gdańska przez armie Napoleona Bonaparte kościół stracił obie wieże.

W 1839 powstała obecna parafia. Podczas II wojny światowej zostały zniszczone wszystkie witraże.

Od lat 60. XIX wieku na tyłach kościoła istnieje cmentarz św. Ignacego.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Jest to budowla w stylu późnego baroku, trzynawowa o charakterze halowym. Sklepienie beczkowe wsparte jest na filarach. W ścianie północnej znajduje się sześć okien, w południowej cztery. Długość wynosi 53 m, szerokość 24 m. Niegdyś posiadała dwie wieże. Kościół cechuje znakomita akustyka opisywana przez XIX wiecznego historyka G. Löschina.

W podziemiach znajduje się krypta z ok. dwustoma trumnami, głównie jezuitów.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

  • dziesięć ołtarzy bocznych
  • obraz z XVII wieku w ołtarzu głównym przedstawiający Ignacego Loyolę, który namalował wybitny flamandzki malarz barokowy Cornelis Schut Starszy. Obraz kupiono w Kolonii w 1908
  • feretron z 1745
  • krzyż mosiężny z 1709
  • trzystuletni zegar stojący
  • relikwiarze z XVIII wieku
  • organy z 1876
  • drewniany dźwig w formie koła napędzanego siłą mięśni z XVIII wieku
  • drewniany ołtarz główny, pomalowany w odcień marmuru
  • cztery drewniane konfesjonały

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Samp, Orunia: historia, zabytki, kultura, Gdańsk: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie. Zarząd Główny, 1992, s. 74-80, ISBN 83-85011-61-7, OCLC 830058867.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]