Kościół św. Józefa w Gdańsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Józefa w Gdańsku
Distinctive emblem for cultural property.svg 652 z dnia 15.10.1973 r.[1]
kościół rektorski
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość POL Gdańsk COA.svg Gdańsk
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Józefa
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
Kościół św. Józefa w Gdańsku
Kościół św. Józefa w Gdańsku
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Kościół św. Józefa w Gdańsku
Kościół św. Józefa w Gdańsku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Józefa w Gdańsku
Kościół św. Józefa w Gdańsku
Ziemia54°21′14,75″N 18°38′49,65″E/54,354097 18,647125

Kościół św. Józefa w Gdańskukościół rektorski należący do parafii św. Brygidy archidiecezji gdańskiej. Do kościoła przylega kaplica, w której przez cały dzień odbywa się adoracja Najświętszego Sakramentu, w czasie której można też skorzystać z sakramentu pojednania.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze kościoła

Budowa w zamierzeniu architektów miała być o wiele większa od swojego obecnego kształtu. Miała mieścić się w ramach obmurowania, brama wejściowa miała być wejściem do świątyni. Karmelitom zabrakło funduszy na zrealizowanie tak dużego projektu.

We wnętrzu zachowały się barokowe konfesjonały, chrzcielnica oraz dwa epitafia poświęcone rodom Sierakowskich i Potulickich[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

  • 1467 Karmelici obejmują leprozorium św. Jerzego.
  • 1480 Koniec I etapu budowy kościoła (skończono prezbiterium) i kaplicy.
  • 1493 Kościół pokryto dachówką.
  • 1623 Dobudowano zachodni korpus świątyni.
  • 1663 Pożar i odbudowa kościoła.
  • 1663-1683 Zniszczenie kościoła przez protestantów.
  • 2 poł. XVII wieku - Odbudowa po pogromie i rozbudowa kościoła i klasztoru do stanu obecnego - wystrój barokowy.
  • 1734-1835 W klasztorze mieszkają kolejno: Rosjanie, Francuzi, Prusacy.
  • 1840 Wysiedlenie karmelitów; powstaje parafia.
  • 27 marca 1945 żołnierze Armii Czerwonej, nie szanując prawa azylu w kościele, gdzie schroniło się ponad 100 osób, wtoczyli i podpalili beczki z płynem zapalającym; wraz z kościołem spłonęli ludzie szukający w nim schronienia. Kościół w wyniku pożaru stracił dachy i sklepienia oraz prawie całe wyposażenie wnętrza[3]
  • 1947 Kościół obejmują w opiekę Misjonarze Oblaci
  • 1953 Poświęcenie kościoła odbudowanego przez Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.
  • 2000 Poświęcenie pomnika "Ofiar Nieludzkich Systemów".
  • 2014 Prace konserwatorskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]