Kościół św. Jana Nepomucena w Monachium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Jana Nepomucena
w Monachium
St.-Johann-Nepomuk-Kirche
Ilustracja
Państwo

 Niemcy

Kraj związkowy

 Bawaria

Miejscowość

Monachium

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Wezwanie

św. Jana Nepomucena

Położenie na mapie Monachium
Mapa konturowa Monachium, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Jana Nepomucenaw Monachium”
Położenie na mapie Niemiec
Mapa konturowa Niemiec, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Jana Nepomucenaw Monachium”
Położenie na mapie Bawarii
Mapa konturowa Bawarii, na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Jana Nepomucenaw Monachium”
Ziemia48°08′06″N 11°34′10″E/48,135000 11,569444

Kościół św. Jana Nepomucena (też: Kościół Asamów, niem. Asamkirche, ang. Church of St. John Nepomuk, franc. Église Saint-Jean-Népomucène lub Église Asam) – kościół katolicki przy Sendlinger Str. w Monachium, w Niemczech. Jedna z najbardziej znanych świątyń stolicy Bawarii, perła architektury późnobarokowej i sztuki zdobniczej rokoka południowych Niemiec.

Zbudowany w latach 17331746 przez braci Asamów, Kosmę Damiana Asama i Idziego Kwiryna Asama. Powstał z prywatnej inicjatywy, z własnych środków i na prywatnym gruncie Idziego Kwiryna Asama, by służyć braciom jako prywatna kaplica. Niewielką, jednonawową budowlę wzniesiono tak, by jej fasada znalazła się w linii zabudowy ulicy. Na sąsiednich parcelach dobudowano do świątyni dom mieszkalny I.K. Asama (po lewej) i plebanię (po prawej). Dom i kościół były połączone bezpośrednim przejściem, a z sypialni właściciela był widok przez wewnętrzne okno wprost na główny ołtarz. Idzi planował, że zostanie w nim pochowany po śmierci, jednak na skutek protestów mieszkańców dzielnicy plany te nie zostały zrealizowane i kościół w dalszym ciągu służy wiernym.

Wnętrze kościoła Św. Jana Nepomucena

Kościół, poświęcony Janowi Nepomucenowi, męczennikowi spowiedzi (świeżo kanonizowanemu w 1729 r.), pozwolił braciom na swobodne rozwinięcie ich inspiracji twórczych, bez oglądania się na gust fundatora. Niewielkie wnętrze o wymiarach 22 na 8 metrów zadziwia ogromnym bogactwem form i kolorów. Podzielone ozdobnym gankiem emporowym ze „ślepą” balustradą na dwie kondygnacje, jest szczelnie wypełnione drobnymi formami architektonicznymi, rzeźbami i malowidłami. Utrzymane w tonacjach złota, brązów, zieleni oraz bladego błękitu i prawie zupełnie pozbawione naturalnego oświetlenia stwarza specyficzny nastrój i stanowi wyjątkowy przykład sztuki rokoka.

Ołtarz główny, z umieszczonym w dole sarkofagiem z woskową figurą patrona kościoła oraz przedstawieniem Trójcy Świętej u góry, na górnej kondygnacji rozświetlony jest centralnie umieszczonym, niewielkim owalnym oknem, flankowanym dwoma parami spiralnych kolumn. Zwraca uwagę zdobiona, złocista ambona oraz siedem drewnianych, misternie rzeźbionych konfesjonałów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]