Kościół św. Ludwika we Włodawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół pod wezwaniem. św. Ludwika we Włodawie
kościół parafialny
rejestr zabytków
Distinctive emblem for cultural property.svg A/168 z 21.08.1956 i 31.01.1967
Ilustracja
Kościół św. Ludwika we Włodawie
Państwo  Polska
Miejscowość Włodawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Ludwika we Włodawie
Wezwanie św. Ludwik IX
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Kościół pod wezwaniem. św. Ludwika we Włodawie
Kościół pod wezwaniem. św. Ludwika we Włodawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół pod wezwaniem. św. Ludwika we Włodawie
Kościół pod wezwaniem. św. Ludwika we Włodawie
Ziemia51°32′46,3″N 23°33′28,3″E/51,546194 23,557861

Kościół pw. św. Ludwika – murowany kościół parafialny we Włodawie. Wzniesiony w latach 1739-1752. Wraz z kościołami w Chełmie i Lubartowie należy do grupy późnobarokowych, podłużno-centralnych świątyń ziemi lubelskiej, zaprojektowanych przez Pawła Antoniego Fontanę. Budowniczym świątyni był Tomasz Rezler.

Konstrukcja[edytuj]

Ośmioboczny, wpisany rzutem w elipsę korpus ujmują od frontu dwie czworoboczne, lekko wysunięte wieże fasady, zwieńczone dekoracyjnymi hełmami z kopułkami, zaś od drugiej strony zamyka go prostokątne prezbiterium. Podziały ścian zewnętrznych zdwojonymi pilastrami i przełamującymi się belkowaniami jest szczególnie plastyczny na fasadzie, zwracającej uwagę bogatymi obramieniami otworów okiennych i nisz. Nawa nakryta łamanym kopulastym dachem z ażurową kolumnowa latarnią, wewnątrz otwarta wysokimi arkadami do prezbiterium, chóru muzycznego i ramion transeptu, zaś niższymi – do czterech kaplic usytuowanych na przekątnych.

Wyposażenie wnętrza[edytuj]

Całe wnętrze pokryte jest późnobarokową polichromią wykonaną w l. 1780-1786 prawdopodobnie przez Gabriela Sławińskiego i Antoniego Dobrzeniewskiego. Wyposażenie jednolicie rokokowe z lat 1781-1786, zwracające uwagę świetną snycerką figuralną i ornamentalną z warsztatów Macieja Polejowskiego i Michała Filewicza.

Galeria[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Łoziński Jerzy Z.: Pomniki sztuki w Polsce. Tom I. Małopolska, Wydawnictwo „Arkady”, Warszawa 1985 s. 470-471, ​ISBN 83-213-3005-3