Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Distinctive emblem for cultural property.svg 163-IX-9 z dnia 07.07.1948 r. oraz 192 z 28.09.1967 r.[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Witów-Kolonia
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie
Wezwanie św. Małgorzaty i św. Augustyna
Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne wizerunki obraz Matki Bożej
Położenie na mapie gminy Sulejów
Mapa lokalizacyjna gminy Sulejów
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Położenie na mapie powiatu piotrkowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu piotrkowskiego
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie - Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania
Ziemia51°22′36,827″N 19°45′33,979″E/51,376896 19,759439
Strona internetowa

Kościół pw. św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie – parafialny kościół rzymskokatolicki we wsi Witów-Kolonia z cudownym obrazem Matki Bożej Zwiastowania. Po rekoronacji obrazu świątynia nosi miano Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół, należący niegdyś do opactwa norbertanów, został ufundowany przez biskupa płockiego Wita z Chotla w 1179; od jego imienia pochodzi nazwa "Witów". W 1241 na klasztor napadli Tatarzy, mordując wszystkich zakonników i zakonnice. Według legendy trzy zdołały uciec do pobliskiego lasu i dzięki temu przeżyły. W czasie gdy w pobliskim Piotrkowie Trybunalskim odbywały się zjazdy sejmów walnych, w witowskim klasztorze przebywali królowie polscy. Rozbudowany w 1677, był później jeszcze wielokrotnie przebudowywany i obecnie ma charakter barokowy. Od połowy XIX wieku, kiedy miała miejsce kasata zakonu, kościół popadał w ruinę. Udało się jednak witowską świątynię odratować. Dzięki staraniom byłego proboszcza ks. kanonika Grzegorza Gogola odrestaurowano cały kościół oraz doprowadzono do rekoronacji obrazu i nadania tytułu sanktuarium maryjnego.

Świątynia jest bazylikowa, trzynawowa, z dwiema czterobocznymi wieżami. Barokowe wnętrze kościoła pochodzi z I połowy XVIII wieku. Centralnym miejscem jest ołtarz główny z cudownym obrazem Matki Bożej. W świątyni znajdują się 12-głosowe organy, stiuki i zdobienia ścienne.

Z dawnego klasztoru pozostała baszta bramna, pełniąca obecnie funkcję dzwonnicy oraz jedno skrzydło klasztoru, obecna plebania.

Witowskie opactwo norbertanów było niegdyś jednym z najzamożniejszych klasztorów w Polsce, funkcjonowało nawet przysłowie "czerwony jak opat witowski".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]