Kościół św. Marcina w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Marcina
kościół diecezjalny
Distinctive emblem for cultural property.svg A-17 z 2.03.1973[1]
Kościół św. Marcina
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Miejscowość POL Kraków COA.svg Kraków,
ul. Grodzka 58
Wyznanie Luteranizm / Kalwinizm
Kościół Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP / Kościół Ewangelicko-Reformowany w RP
Wezwanie św. Marcina
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Kościół św. Marcina
Kościół św. Marcina
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kościół św. Marcina
Kościół św. Marcina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Marcina
Kościół św. Marcina
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kościół św. Marcina
Kościół św. Marcina
Ziemia 50°03′21,3″N 19°56′18,5″E/50,055917 19,938472

Kościół św. Marcina – zabytkowy kościół ewangelicki w Krakowie przy ul. Grodzkiej 58.

Znajduje się w nim siedziba krakowskiej parafii ewangelicko-augsburskiej oraz diaspory ewangelicko-reformowanej[2].

Wierni Kościoła Ewangelicko-Reformowanego (kalwini) nie uznają umieszczania rzeźb i obrazów w miejscach kultu, jednak iż jest to kościół ekumeniczny, poszli oni na ustępstwo ws. umieszczenia w prezbiterium obrazu Jezusa uciszającego burzę i dwóch figur.

Historia[edytuj]

Kościół stanął na miejscu poprzedniego, przedlokacyjnego, romańskiego kościoła, prawdopodobnie z XII wieku. Obecna świątynia, fundowana karmelitankom bosym, wzniesiona została w latach 1637–1640 w stylu wczesnego baroku według projektu Giovanniego Trevana. Świątynię konsekrowano w 1644. Zakonnice wyprowadziły się z niego w 1787 do ufundowanego przez kanclerza Jana Szembeka nowego klasztoru i kościoła św. Teresy na Wesołej. Kościół został wystawiony na sprzedaż. Dopiero kilkadziesiąt lat później (w 1816) przekazano go zborowi ewangelickiemu.

Wystrój[edytuj]

W ołtarzu głównym znajduje się obraz pędzla Henryka Siemiradzkiego z 1882 przedstawiający Chrystusa uciszającego burzę na morzu. Powyżej ołtarza głównego znajduje się pochodzący z końca XIV wieku gotycki krucyfiks. Przy wejściu zaś uwagę zwraca zniszczone przez Niemców w czasie II wojny światowej epitafium Mikołaja Reja (dzieło Jana Raszki).

Galeria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy