Kościół św. Marcina w Krzeszowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Marcina z Tours
kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg A-262 z 01.06.1971 r.[1]
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Krzeszowice, ul. Grunwaldzka 1
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Marcina w Krzeszowicach
Wezwanie św. Marcin
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kościół św. Marcina z Tours
Kościół św. Marcina z Tours
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Marcina z Tours
Kościół św. Marcina z Tours
Ziemia50°08′11,6″N 19°37′47,2″E/50,136556 19,629778

Kościół św. Marcina z Toursneogotycki kościół położony w zachodniej części centrum Krzeszowic nad Krzeszówką.

Wcześniejsza świątynia istniała tu prawdopodobnie w 1337. Obecną wzniesiono w latach 1832 i 1840-1844 według projektu Karola Perciera, Leonarda Fontaine i Karola Fryderyka Schinkla.

Fasada wykonana jest z piaskowca, bryła kościoła – z cegły. Centralnym elementem fasady jest figura św. Michała Archanioła. Na szczycie fasady znajdują się również dwie ażurowe wieżyczki. Poniżej figury znajdują się duża rozeta doświetlająca wnętrze kościoła, po jej bokach umieszczono herby fundatorów: Pilawę Potockich i Korczak Branickich. Poniżej znajdują się figury czterech ewangelistów.

W 1908 pochowano w nim Andrzeja Potockiego.

Kościół znajduje się na obszarze Krzeszowice (Natura 2000), projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk, aktualnie obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty. Utworzony został w celu ochrony kolonii rozrodczej nietoperzy (nocka orzęsionego) zlokalizowanego właśnie na terenie kościoła św. Marcina oraz na okolicznych miejscach żerowania (Park Miejski, Aleja Spacerowa). Jest to kluczowa kolonia rozrodcza nocka orzęsionego – druga pod względem liczebności tego nietoperza w Polsce[2].

Wnętrze kościoła

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, Zakład Wyd. Ossolińskich, Wrocław 1990