Kościół św. Michała Archanioła i klasztor Dominikanów w Witebsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Michała Archanioła i klasztor Dominikanów w Witebsku
kościół klasztorny
Ilustracja
Kościół Dominikanów w 1873 roku
Państwo  Białoruś
Miejscowość Witebsk
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Michała Archanioła
brak współrzędnych

Kościół św. Michała Archanioła i klasztor Dominikanów w Witebsku – nieistniejący kościół i klasztor Dominikanów znajdujący się przy ul. Zamkowej w Witebsku. Funkcjonował od XVII do 1. poł. XIX w. Zajmował obszar o powierzchni 4950 m2 powierzchni[1] na lewym brzegu Dźwiny. Kompleks składał się z murowanego kościoła, drewnianego 1-kondygnacyjnego korpusu klasztornego o murowanym podmurowaniu oraz zabudowań gospodarczych[2].

Historia[edytuj]

Klasztor założył podkomorzy Adam Kisiel (z Brusiłowa) w 1682 roku (lub wcześniej w 1642 r.[2]) W 1771 roku (według innych źródeł w 1731[1]) rozpoczęto budowę murowanego kościoła, którą ukończono dopiero w XIX wieku w znacznie uproszczonym wariancie (wynika tak z rysunków wykonanych podczas zamknięcia klasztoru)[3]. W 1811 roku koło kościoła wybudowano nowy korpus klasztorny[1].

Po stłumieniu powstania listopadowego, w 1832 roku władze rosyjskie zlikwidowały klasztor. W tym samym roku budynek kościoła został przekazany batalionowi witebskiego garnizonu. Po 1868 roku kościół uległ spaleniu i został rozebrany. Budynki klasztorne obecnie nie istnieją (prawdopodobnie zachowały się fundamenty).

Architektura[edytuj]

Kościół był zabytkiem architektury baroku[1]. Była to trójnawowa bazylika zbudowana na planie prostokąta z półkolistym prezbiterium i symetrycznie położonymi zakrystiami po bokach.

Galeria[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d I. Sliunkowa, Monastyri wostocznoj i zapadnoj tradicij. Nasledije architiektury Biełarusi, Moskwa: Progress-Tradicija, 2002, s. 291, ISBN 5-89826-093-5.
  2. a b Anatol Kułagin, Katolickie kościoły na Białorusi, Mińsk: БелЭн, 2001, s. 171.
  3. Tamara Gabruś, Мураваныя харалы: Сакральная архітэктура беларускага барока, Mińsk: Ураджай, 2001, s. 232.