Kościół św. Michała Archanioła w Warszawie (Białołęka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Michała Archanioła
w Warszawie
Distinctive emblem for cultural property.svg 1250-A z dnia 16.10.1984[1]
Ilustracja
Kościół św. Michała Archanioła
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Michała Archanioła w Warszawie-Grodzisku
Wezwanie św. Michała Archanioła
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kościół św. Michała Archanioła w Warszawie
Kościół św. Michała Archanioła
w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kościół św. Michała Archanioła w Warszawie
Kościół św. Michała Archanioła
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Michała Archanioła w Warszawie
Kościół św. Michała Archanioła
w Warszawie
Ziemia52°19′16,61″N 21°03′58,39″E/52,321281 21,066219
Wnętrze kościoła

Kościół św. Michała Archanioła w Warszawiebarokowa świątynia z początku XVIII wieku w Warszawie–Białołęce przy ulicy Głębockiej 119. Od 1965 w rejestrze zabytków.

Modrzewiowa budowla ze stromym dwuspadowym dachem krytym gontem, z niewielką wieżyczką zwieńczoną krzyżem, stoi w pobliżu zabytkowego cmentarza z XVI wieku na terenie Grodziska.

Historia obiektu[edytuj | edytuj kod]

Kościół zbudowali w 1717 bernardyni na miejscu starszego, spalonego w czasie potopu szwedzkiego. Nie wiadomo ile budowli wzniesiono wcześniej w tym miejscu, ale źródła zgodnie podają, że fundatorem pierwszego kościoła pod wezwaniem św. Michała Archanioła w Grodzisku była królowa Bona posiadająca po śmierci męża rozległe dobra na Mazowszu.

Bernardyni otrzymali ziemię w Grodzisku od króla Zygmunta III Wazy i wznieśli tam oprócz kościoła rezydencję zakonną.

W 1734 świątynia wzbogaciła się o dwa spiżowe dzwony kościelne.

Od 1811 wnętrze miało cztery ołtarze, z obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej w głównym i wizerunkami św. Antoniego, św. Michała i św. Jana Nepomucena w bocznych. Główny ołtarz został przeniesiony z kościoła bernardynów na Pradze, który został rozebrany a w jego miejscu wzniesiono fortyfikacje Pragi[2].

W późniejszych latach w kościele odprawiano mszę tylko raz w tygodniu w niedzielę i w święta. W 1864 po zlikwidowaniu zakonu został włączony do parafii Matki Boskiej Loretańskiej na Pradze. W 1888 przeszedł gruntowny remont.

Od 1895 do 1917 był filią parafii opiekującą się wsiami: Drewnica, Grodzisk, Marki i Siwki.

Po zniszczeniach II wojny światowej został w 1950 wyremontowany.

Samodzielną parafią dla wschodnich osiedli Białołęki: Grodziska, Kątów Grodziskich, Brzezin, Lewandowa, Augustówka, Augustowa i Maniek Wojdów jest od 1975. Kościół gruntownie odnowiono w latach 200304.

Do zabytkowego wyposażenia, oprócz ołtarza z XVII wieku, należą również drewniane figury św. Feliksa, Jana Nepomucena oraz dwóch świętych bernardyńskich, obraz św. Stanisława z XVIII wieku i kielich z późniejszą, dorobioną w 1889, stopą.

Oprócz kościoła w rejestrze zabytków pod tym samym numerem widnieje również przykościelny cmentarz z 1534.W kościele znajdują się 6-głosowe organy z 1976 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych m. st. Warszawy. [dostęp 2010-01-23].
  2. Jerzy S. Majewski: Kościół Bernardynów na Pradze (pol.). [dostęp 28.04.2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]