Kościół św. Piotra i św. Pawła we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Piotra i św. Pawła
we Wrocławiu
Distinctive emblem for cultural property.svg 4 z dnia 25.11.1947 oraz 432/192 z 15.02.1962[1]
Ilustracja
Ulica Katedralna w kierunku Mostu Tumskiego, po prawej prezbiterium kościoła św. Piotra i św. Pawła i fragment wejścia do Orphanotrophaeum
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres Ulica Katedralna 4
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Piotra i św. Pawła
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kościół św. Piotra i św. Pawła
Kościół św. Piotra i św. Pawła
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Piotra i św. Pawła
Kościół św. Piotra i św. Pawła
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kościół św. Piotra i św. Pawła
Kościół św. Piotra i św. Pawła
Ziemia51°06′53″N 17°02′34″E/51,114722 17,042778
Wnętrze kościoła św. Piotra i św. Pawła - ołtarz
Kościół św. Piotra i św. Pawła widok w kierunku kościoła Świętego Krzyża i św. Bartłomieja
Figura św. Piotra w ogrodzie

Kościół św. Piotra i św. Pawła – kościół w południowo-zachodniej części wrocławskiego Ostrowa Tumskiego, obok mostu Tumskiego. Budynek szerokości 14 metrów jest orientowany, ustawiony bokiem (dł. 24 m) do ulicy Katedralnej, a ściana jego prezbiterium przylega częściowo do wzniesionego później (1702-15) sierocińca (Orphanotrophaeum) dla szlacheckich dzieci, potem przekształconego na internat (obecnie mieści się tu m.in. Specjalistyczna Poradnia Rodzinna i Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy Kurii Metropolitalnej, Metropolitalne Studium Organistowskie oraz wrocławska rozgłośnia Radia Rodzina; znajdowało się tu także Duszpasterstwo Akademickie „pod Czwórką” (od adresu: ul. Katedralna 4).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obecna, zbudowana z cegły gotycka bryła kościoła powstała w latach od 1404 (wzniesiono wówczas prezbiterium) do 1454 (zakończenie budowy nawy).

Pierwotnie jednofilarowe sklepienie nawy i sklepienia prezbiterium uległy wraz z dachem zniszczeniu w wielkim pożarze Ostrowa Tumskiego w 1634, po czym zostały odbudowane w stylu barokowym w 1667 już bez centralnego filara. Kolejny pożar Ostrowa Tumskiego i Wyspy Piasek dotknął ten kościół w 1791, po czym ponownie został on naprawiony. W czasie wojen napoleońskich w 1813 założono w nim szpital dla francuskich jeńców; pod koniec XIX wieku, w 1884, wnętrza kościoła zostały odnowione w stylu neogotyckim, a w 1927 przebito bezpośrednie przejście z przyległego do kościoła internatu. W kościele znajdują się powojenne organy zbudowane przez Theodora Böhme, używane przez Metropolitalne Studium Organistowskie.

W 1945 kościół ucierpiał w znacznym stopniu (m.in. stracił dach i sklepienia), ocenianym na 40%. W czasie odbudowy, przeprowadzonej w latach 1952-1953 przywrócono częściowo gotycki charakter budowli, m.in. usuwając wewnętrzne i zewnętrzne tynki i odtwarzając krzyżowo-żebrowe sklepienie nawy podparte na półmetrowej średnicy, odbudowanym kamiennym filarze. Poprawność rekonstrukcji wnętrza, a zwłaszcza szczytu zachodniego jest jednak kwestionowana.

W 1963 w ogrodzie kościoła po stronie wschodniej ustawiono kamienną figurę św. Piotra przeniesioną tu z pobliskiego kościoła NMP na Piasku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]