Kościół św. Piotra in Gallicantu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Piotra in Gallicantu
w Jerozolimie
‏כנסיית פטרוס אין גליקנטו‎
Ilustracja
Widok kościoła
Państwo  Izrael
Miejscowość Jerozolima
Wyznanie katolickie
Kościół Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie Piotr Apostoł
Położenie na mapie Jerozolimy
Mapa lokalizacyjna Jerozolimy
Kościół św. Piotra in Gallicantuw Jerozolimie
Kościół św. Piotra in Gallicantu
w Jerozolimie
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Kościół św. Piotra in Gallicantuw Jerozolimie
Kościół św. Piotra in Gallicantu
w Jerozolimie
Ziemia31°46′17″N 35°13′55″E/31,771389 35,231944

Kościół św. Piotra in Gallicantu[1] lub w Gallicantu (dosłownie: św. Piotra w [miejscu] śpiewu koguta), hebr.:כנסיית פטרוס אין ליקנטו) – trzypoziomowy kościół katolicki w Jerozolimie na wschodnim zboczu góry Syjon[2].

Nazwa kościoła pochodzi od epizodu ewangelicznego (Łk XXII 56-62), według którego św. Piotr trzykrotnie zaparł się pojmanego Chrystusa, „zanim kur (kogut) zapiał”, spełniając w ten sposób wcześniejsze proroctwo Chrystusa[a]. Obiekt został zbudowany w miejscu, które część chrześcijan utożsamia z lokalizacją pałacu Kajfasza, czyli miejscem dokąd przyprowadzono Jezusa po aresztowaniu i gdzie Piotr miał się go wyprzeć[2][3]. Na pamiątkę tego wydarzenia na dachu świątyni widnieje złoty kogut nad czarnym krzyżem[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Podczas prac wykopaliskowych odkryto tutaj pozostałości funkcjonującego w VI w. bizantyńskiego klasztoru[2][5] oraz groty, w której, zgodnie z tradycją, Jezus spędził noc w oczekiwaniu na doprowadzenie przed sąd Piłata. Klasztor został zniszczony w czasie najazdu perskiego w 614 roku[5]. Jego istnienie potwierdza późny dokument z około 675 roku, który identyfikujący ten teren jako miejsce ewangelicznego epizodu, jednak równocześnie umieszcza umieszcza biblijne spotkanie Jezusa z Kajfaszem (i zaparcia się Piotra) w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła Świętego Syjonu. Zdaniem biblisty Jerome Murphy-O’Connora, bardziej prawdopodobne jest lokalizacja pałacu Kajfasza na szczycie wzgórza, gdzie w bezpośrednim sąsiedztwie Bazyliki Zaśnięcia NMP, na terenie należącym do Kościoła ormiańskiego, archeolodzy odkryli pozostałości luksusowych domów z okresu herodiańskiego[2].

W miejscu, w którym obecnie znajduje się kościół św. Piotra in Gallicantu, krzyżowcy wznieśli małą świątynię pod tym samym wezwaniem, która nie przetrwała po zakończeniu krucjat. Teren pod kościół został zakupiony w 1888 roku przez zakon asumpcjonistów. W 1932 roku ukończono nową świątynię[4], wybudowaną w stylu neobizantyńskim[brak potwierdzenia w źródle]. Jej wnętrze zdobią mozaiki, ukazujące pojmanie i proces Jezusa. Obecnie[kiedy?] kościół należy do zakonu asumpcjonistów[4].

Z tarasu widokowego można podziwiać panoramę Góry Oliwnej, Doliny Cedronu oraz Ofel – najstarszą część miasta[6].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W języku łacińskim „kogut” to „gallus”, zaś „śpiew” – „cantus”, stąd nazwa tego kościoła.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmiany wprowadzone na 92. posiedzeniu Komisji (24 lutego 2016 roku). Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2017-12-01].
  2. a b c d Jerome Murphy-O’Connor: Przewodnik po Ziemi Świętej. tłum. Marek Burdajewicz. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Vocatio, 2001, s. 101. ISBN 978-83-7492-107-7.
  3. Art et Histoire de Jérusalem. Florence: Bonechi & Steinmatzky, 1996, s. 126. ISBN 88-8029-442-3. (fr.)
  4. a b c Church of St Peter in Gallicantu (ang.). seetheholyland.net. [dostęp 2017-12-21].
  5. a b Siméon Vailhé, La maison de Caïphe et l'église Saint-Pierre [dostęp 2017-11-26] (fr.).
  6. Heinrich Fürst, Gregor Geiger: Terra Santa: guida francescana per pellegrini e viaggiatori. Mediolan: Edizioni Terra Santa, 2017, s. 456. ISBN 978-88-6240-411-2. (wł.)