Kościół św. Rocha (św. Trójcy) w Mińsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Rocha w Mińsku
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Св. Роха)
Kościół parafialny
Państwowy spis historycznych i kulturowych zabytków Republiki Białorusi
Distinctive emblem for cultural property.svg 712Г000193
Ilustracja
Państwo  Białoruś
Miejscowość Mińsk
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Parafia Świętej Trójcy (św. Rocha) w Mińsku
Wezwanie św. Rocha
Położenie na mapie Mińska
Mapa lokalizacyjna Mińska
Kościół św. Rocha w Mińsku
Kościół św. Rocha w Mińsku
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Kościół św. Rocha w Mińsku
Kościół św. Rocha w Mińsku
Ziemia53°54′40″N 27°34′48″E/53,911111 27,580000

Kościół św. Rocha w Mińsku, zwany też kościołem św. Trójcy (biał. Касцёл Найсвяцейшай Тройцы, Святога Роха) – rzymskokatolicka świątynia zbudowana w II połowie XIX wieku w Mińsku przy obecnym skrzyżowaniu ulicy Kozłowa i prospektu Niepodległości.

Historia[edytuj]

Kościół zbudowano w latach 1861–1864 na terenie założonego wcześniej cmentarza unickiego na Złotej Górce. Architekt M. Siwicki nadał mu kształt neogotycki o symetrycznej kompozycji, z wysoką wieżą i małymi wieżyczkami po obu stronach, absydą i dwuspadowym dachem. Prostokątny w planie kościół ma charakter jednonawowy.

Według opisu z 1908 roku w dwukondygnacyjnej wieży znajdowały się trzy dzwony: "Leonard", "Stefan" i "Bronisława". W głównym ołtarzu mieścił się obraz Matki Bożej z dzieciątkiem, w pobliżu obraz Trójcy Świętej. W lewym bocznym ołtarzu znajdował się obraz św. Antoniego. W prawym bocznym ołtarzu znajdowała się uważana za cudowną drewniana figura św. Rocha. Według tradycji wierni mieli ją znaleźć na ruinach kościoła Bonifratrów, podczas epidemii cholery w Mińsku, a następnie idąc z figurą w procesji wokół miasta mieli modlić się o wstawiennictwo św. Rocha. Gdy epidemia się zakończyła przypisano to modlitwie do świętego. Wokół kościoła w 1896 r. wzniesiono ogrodzenie z bramą. W kryptach kościoła znajdowały się m.in. groby fundatorów świątyni.

W latach 1900-1901 w kościele ustawiono organy na dwie klawiatury z pedałami, posiadające 18 głosów i 7 rejestrów.

W latach 30. XX wieku kościół został zamknięty i ograbiony z kosztowności przez władze sowieckie. Budynek został znacznie uszkodzony podczas bitwy o Mińsk w 1944 r. Po wojnie kościół zamknięto i wykorzystywano jako magazyn książek Państwowej Biblioteki Białorusi. W latach 1983-1984 budynek został odrestaurowany i częściowo odremontowany wg proj. A. I. Małachowskiego, z przeznaczeniem na salę koncertową Białoruskiej Filharmonii Państwowej. W prezbiterium ustawiono nowe organy czeskiej firmy "Rieger-Kloss". W 1983 roku budynek uznano za zabytek. W podziemiach świątyni umieszczono garderobę.

Od 1991 ponownie zaczęły odbywać się w nim nabożeństwa (w czasie wolnym od koncertów). 16 sierpnia 1998 roku w prawym bocznym ołtarzu umieszczono nową metalową figurę św. Rocha, wykonaną przez rzeźbiarza Waleriana Januszkiewicza.

5 lipca 2006 r. kościół został zwrócony parafii. W podziemiach kościoła urządzono salkę katechetyczną.

W październiku 2014 r. z okazji 150-lecia kościoła odbył się XI Festiwal Muzyki Duchownej „Złotogórska Lira”[1].

Kościół pełni funkcję parafialnego również dla parafii św. Apostołów Piotra i Pawła i św. Eugeniusza de Mazenod[2] oraz dla parafii św. Andrzeja Apostoła i św. Leopolda Bogdana Mandica w Mińsku[3].

Cmentarz na Złotej Górce[edytuj]

Wokół świątyni znajdują się resztki cmentarza z 1790 r., zniszczonego po 1945 roku. Była to jedna z największych i najstarszych nekropolii katolickich w Mińsku. Znajdowała się na nim m.in. kwatera 300 polskich żołnierzy poległych podczas Inwazji na Rosję w 1812 r.

Wnętrze kościoła na litografii Edwarda Gorazdowskiego, Tygodnik Ilustrowany, 1868

Przypisy

  1. Święto muzyki duchownej na Złotej Górce w Mińsku, „Związek Polaków na Białorusi”, 3 listopada 2014 [dostęp 2017-04-01] (pol.).
  2. l, Mińsk - wymagająca posługa, Oblaci.pl [dostęp 2017-04-02] (pol.).
  3. Catholic.by - Мінск (Уручча-2) — парафія Св. Андрэя, апостала, і св. Леапольда Багдана Мандзіча, catholic.by [dostęp 2017-04-02] (biał.).

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]