Kościół św. Szymona i św. Heleny w Mińsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół św. Szymona i św. Heleny
w Mińsku
Касцёл святога Сымона і святой Алены
Kościół św. Szymona i św. Helenyw Mińsku
Państwo  Białoruś
Miejscowość Mińsk
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Szymona i św. Heleny
Położenie na mapie Mińska
Mapa lokalizacyjna Mińska
Kościół św. Szymona i św. Helenyw Mińsku
Kościół św. Szymona i św. Heleny
w Mińsku
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Kościół św. Szymona i św. Helenyw Mińsku
Kościół św. Szymona i św. Heleny
w Mińsku
Ziemia 53°53′47,47″N 27°32′50,92″E/53,896519 27,547478Na mapach: 53°53′47,47″N 27°32′50,92″E/53,896519 27,547478
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół świętych Symeona (Szymona) i Heleny, zwany czerwonym kościołem (biał. касцёл святых Сымона і Алены, kaścioł światych Symona j Aleny, Чырвоны касцёл, Czyrwony kaścioł) – kościół katolicki w Mińsku znajdujący się przy pl. Niepodległości.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Został zbudowany w latach 1905–1910 wg projektu Tomasza Pajzderskiego w stylu neoromańskim, budowę nadzorował Władysław Marconi. Jego fundatorem był Edward Woyniłłowicz, wezwanie otrzymał na pamiątkę zmarłych przedwcześnie jego dzieci Helenki i Szymona. Budynek był wzorowany na podobnym kościele znajdującym się w Jutrosinie, wybudowanym przez tego samego architekta. Mury kościoła zbudowano z cegły sprowadzonej spod Częstochowy, a dachy pokryto dachówką z Włocławka.

W 1923 świątynia została zbezczeszczona przez bolszewików, dziewięć lat później ostatecznie ją zamknięto, przekazując budynek Państwowemu Teatrowi Polskiemu Białoruskiej SRR. Przed II wojną światową zamieniono go na kino.

Podczas okupacji niemieckiej (1941–1944) kościół był otwarty dla wiernych, po zajęciu Mińska przez wojska radzieckie znów służył jako kino ("Sawieckaja Biełarus"), dokonano jego wewnętrznej przebudowy.

W wyniku pierestrojki świątynia została zwrócona w 1990 białoruskim katolikom (korzystają z niej również unici), po czym przeszła gruntowną rekonstrukcję. Obecnie jest centrum życia religijnego, społecznego i kulturalnego mińskich katolików, działają przy nim biblioteka, chór i teatr młodzieżowy. We wrześniu 2007 decyzją władz Mińska ulicy przy kościele nadano imię Edwarda Woyniłłowicza.

W kościele odprawiane są msze w językach białoruskim, polskim, litewskim, łacińskim[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy