Kościół św. Wincentego à Paulo w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Wincentego à Paulo
Distinctive emblem for cultural property.svg A-770 z dnia 22 sierpnia 1988[1]
kościół klasztorny Zgromadzenia Misji
Ilustracja
Widok fasady kościoła z Rynku Kleparskiego.
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Adres ul. św. Filipa 17-19
31-150 Kraków
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Wincentego à Paulo
Wezwanie św. Wincentego à Paulo
Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Wincentego à Paulo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Wincentego à Paulo”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Wincentego à Paulo”
Ziemia50°04′05″N 19°56′30″E/50,068056 19,941667
Strona internetowa

Kościół św. Wincentego á Paulo – zabytkowy, neogotycki, konwentualny kościół rzymskokatolicki misjonarzy Wincentego à Paulo. Znajduje się przy ulicy św. Filipa 17-19 na Kleparzu w Krakowie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na miejscu obecnego kościoła stał niegdyś kościół św. Filipa i św. Jakuba wzmiankowany w dokumentach w 1373 r. Zniszczył go pożar w 1528 r., po odbudowie ponownego zniszczenia dokonali Szwedzi w 1655 r. Odbudowaną ze zniszczeń wojennych świątynię konsekrował w 1667 r. biskup Mikołaj Oborski. Ten kościół zniszczył kolejny pożar jaki wybuchł w 1755 r., po raz kolejny został odbudowany, przetrwał do końca XVIII wieku, w 1801 r. na polecenie władz austriackich został zburzony. Plac po kościele przez kilka lat był używany jako tymczasowy cmentarz komunalny. W 1861 r. na teren Kleparza sprowadzili się księża Misjonarze. Dwa lata później stali się właścicielami parceli przy ulicy św. Filipa.

Obecny kościół zbudowano według projektów Filipa Pokutyńskiego w latach 1875–1877 nawiązując do wzorów włoskiego trecenta. Ołtarz główny został sprowadzony z Wiednia. Uroczystej konsekracji kościoła dokonał 2 września 1877 r. arcybiskup Lodovico Jacobini nuncjusz apostolski w Wiedniu.

W latach 1911–1912 kościół został rozbudowany według projektu Jana Sas Zubrzyckiego, przedłużono wówczas prezbiterium, wybudowano nową zakrystię łącząc ją z klasztorem oraz kaplicę Matki Bożej z Lourdes. Ponowna konsekracja odbyła się 1 listopada 1912 r., dokonał jej Kacper Słomiński wizytator zgromadzenia księży Misjonarzy. Kościół raz jeszcze w 1936 r. po zmianie wystroju konsekrował biskup Stanisław Rospond.

Wnętrze[edytuj | edytuj kod]

Obecny ołtarz główny wykonano w 1935 r. według projektu Franciszka Mączyńskiego z białego marmuru i alabastru, we wnękach umieszczono drewniane figury Serca Jezusa oraz świętych Piotra i Pawła. W lewym ołtarzu bocznym znajdują się rzeźby św. Wincentego á Paulo oraz świętych Antoniego i Józefa.

W ołtarzu bocznym po prawej stronie umieszczono barokowy obraz z 1700 r. Chrystusa Ukrzyżowanego zwanego Milatyńskim. Został on sprowadzony z Rzymu do Milatyna Nowego koło Lwowa, od 1747 r. znajdował się w kościele karmelitów bosych w Milatynie. W 1755 r. ogłoszono wizerunek Chrystusa cudownym. Do Krakowa trafił w 1945 r., początkowo został umieszczony w klasztorze Misjonarzy w 1976 r. przeniesiono go do kościoła i umieszczono w ołtarzu. Kratę zamykającą ołtarz zaprojektował Wiktor Zin.

W latach 1934–1936 w kaplicy Matki Bożej z Lourdes nowy ołtarz w kształcie groty z Lourdes zaprojektował Franciszek Mączyński. Znajduje się w nim figura Matki Boskiej ciesząca się wśród krakowian wielką czcią sprowadzona z Lourdes w 1889 r.

Kościół posiada neogotyckie stalle i ambonę z 1883 r., witraże były wykonywane w Wiedniu w 1877 r., oraz w Krakowie w 1912 r., na jednym z nich wizerunek patrona kościoła św. Wincentego á Paulo.

Wnętrze kościoła

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Katalog zabytków sztuki tom IV miasto Kraków część 8 Kleparz-kościoły i klasztory pod red. Izabelli Rejduch-Samkowej i Jana Samka, Warszawa 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]