Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy w Michniowcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy
obecnie kościół Jana Chrzciciela
Distinctive emblem for cultural property.svg A-135 z dnia 17.03.1969[1]
kościół filialny
Ilustracja
Cerkiew z dzwonnicą
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Miejscowość Michniowiec
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
parafia parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Czarnej
Wezwanie Narodzenie św. Jana Chrzciciela
Położenie na mapie gminy Czarna
Mapa lokalizacyjna gminy Czarna
Michniowiec, dawna cerkiew
Michniowiec, dawna cerkiew
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Michniowiec, dawna cerkiew
Michniowiec, dawna cerkiew
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Michniowiec, dawna cerkiew
Michniowiec, dawna cerkiew
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Michniowiec, dawna cerkiew
Michniowiec, dawna cerkiew
Ziemia49°17′49″N 22°43′56″E/49,296944 22,732222

Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy w Michniowcu – dawna cerkiew parafialna greckokatolicka, wzniesiona w 1863 w Michniowcu.

Od 1971 cerkiew pełni funkcję rzymskokatolickiego kościoła filialnego parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Czarnej. Obiekt włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obecna cerkiew nie jest pierwszą, jaka powstała w Michniowcu. Wiadomo, że podobny obiekt istniał tu w roku 1557[2]. Obecna cerkiew powstała w roku 1863 lub 1868[3][4]. Większy remont cerkwi odbył się w roku 1924, kiedy wyremontowano zakrystię oraz przedsionek (tzw. kruchtę). Przed wojną dobudowano także chór, obiegający większą część cerkwi, odnowiony w 1983 roku[2]. Po 1951 zamknięta i nieużytkowana. Przez pewien czas służyła jako magazyn na zboże. W 1962 część wyposażenia przewieziono do muzeum w Łańcucie. W 1973 przekazana kościołowi rzymskokatolickiemu. Remontowana w 1981. W 1983 wykonano nową polichromię wnętrza. W 1997 skradziono dzwony[4].

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew jest budynkiem drewnianym na kamiennej podmurówce, trójdzielnym, orientowanym. Według specjalistów tego typu układy przestrzenne, jakie wykorzystane zostały w tym budynku, są nieobecne w budownictwie ukraińskim, co sprawia, że cerkiew ta powinna zostać uznana za przedstawiciela odrębnego nurtu. Nawa ma plan ośmioboku, prezbiterium jest zamknięte, trójboczne z zakrystią od strony północnej, a babiniec (prytwor) czworoboczny z przedsionkiem. Cerkiew posiada trzy kopuły, kryte blachą, wszystkie zwieńczone ślepymi latarniami. Nad nawą znajduje się, wsparta na słupach, ośmiopołaciowa, kopuła zrębowa. Nad przedsionkiem i zakrystią znajdują się dachy dwuspadowe[2].

Wewnątrz na ścianach i kopule oraz balustradzie chóru muzycznego współczesna polichromia figuralna. Ikonostas z drugiej połowy XIX w. ma nietypowy półkolisty kształt dostosowany do łuku tęczy. Jego dolne ikony namiestne zawieszone w nawie i ołtarzu bocznym. Carskie wrota zawieszone na ścianie w sanktuarium po obu stronach ołtarza głównego. Wrota diakońskie z pełnych desek[4].

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

W 1969 wraz z cerkwią do rejestru zabytków wpisany został położony opodal cmentarz z kilkoma zachowanymi nagrobkami oraz dzwonnica. Dzwonnica zbudowana została w 1904 przez Jakuba Hirba. Budynek o rzadko spotykanej konstrukcji ma trzy kondygnacje i utworzony został na planie kwadratu. Dolna kondygnacja zrębowa, a górna słupowa, kryta gontem. Dzwonnica służyła także jako kostnica dla samobójców[3]. Dzwonnica remontowana w 1997[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 31 grudnia 2017; 8 miesięcy temu. [dostęp 2015-12-12].
  2. a b c Piotr Szechyński: Cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia Bogurodzicy w Michniowcu (ob. rzymskokatolicki kościół filialny pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela parafii w Czarnej) (pol.). Twoje Bieszczady. [dostęp 2011-09-07].
  3. a b Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda: Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2003, s. 195, 196. ISBN 83-89188-08-2.
  4. a b c d Krzysztof Zieliński: Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego. PRO CARPATHIA, Rzeszów 2015, s. 184. ISBN 978-83-61577-68-3.