Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim
kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg 2112/98 oraz 424/94 z 04.05.1971 r.
oraz 29.03.1994
Ilustracja
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Państwo  Polska
Miejscowość Gorzów Wielkopolski
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Parafia Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wlkp.
Wezwanie Matki Bożej Różańcowej
Położenie na mapie Gorzowa Wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna Gorzowa Wielkopolskiego
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim
Ziemia52°42′18″N 15°17′19″E/52,705000 15,288611

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gorzowie Wielkopolskim - kościół rzymskokatolicki mieszczący się przy ulicy Strażackiej, w dzielnicy Siedlice.

Historia[edytuj]

W latach 1785-1787 w centrum dawnej wsi, od 1977 dzielnicy miasta wybudowano świątynię będącą pod patronatem miasta Landsberga (niemiecka nazwa Gorzowa). Kościół został zbudowany systemem ryglowym. W 1828 roku kościół ten został przebudowany, na jej miejscu został wzniesiony murowany, prosty, bezwieżowy budynek, otynkowany z trójkątnie zamkniętą absydą mieszczącą się przy fasadzie północno-wschodniej. W 1904 roku została wybudowana latarnia i portal na osi szczytu fasady południowo-zachodniej. 21 października 1945 świątynia dostosowana już do wymogów liturgii rzymskokatolickiej została poświęcona jako świątynia filialna należąca do parafii Chrystusa Króla w Gorzowie. W 1982 roku została utworzona tutaj samodzielna parafia, w związku z tym dobudowano do fasady północno-wschodniej małą zakrystię. W tym samym okresie zostało odnowione wnętrze i otynkowane zostały ponownie dwie fasady: wschodnia i południowa. Kościół zbudowany w stylu późnoklasycystycznym.

Architektura[edytuj]

Kościół nieorientowany z prezbiterium zwróconym jest w stronę zachodnią (pierwotnie w stronę północno-wschodnią). Świątynia zbudowana jest z cegły, otynkowana. Kościół został wybudowany na planie prostokąta z małą, trójkątnie zamkniętą absydą na osi i czworokątną w rzucie zakrystią od strony północnej. Świątynia jest niewielka, zwarta, nakryta dachem naczółkowym pokrytym dachówką zakładkową. W części wschodniej dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę o konstrukcji drewnianej, pokryta blachą ocynkowaną, zwieńczona wysmukłym dachem wieżowym. Wnętrze jest nakryte stropem belkowym wykonanym z drewna. Przy wschodniej ścianie kościoła mieści się empora organowa wykonana z drewna.

Wyposażenie[edytuj]

Wyposażenie kościoła jest bardzo skąpe. Należą do niego: komplet ławek o historyzujących formach z początku XX wieku, w oknach absydy 3 witraże z motywami roślinno-geometrycznymi w kształcie bordiur. W oknie środkowym umieszczony jest witraż figuralny z obrazem „Chrystusa w mandorli” w czerwonym płaszczu na tle błękitnego nieba i zielonej trawy.

Bibliografia[edytuj]