Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku
kościół parafialny
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku
Państwo  Polska
Miejscowość ul. Kazimierza Lipińskiego 54
38-500 Sanok
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku
Wezwanie Najświętsze Serce Jezusa
Położenie na mapie Sanoka
Mapa lokalizacyjna Sanoka
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku
Ziemia 49°33′03″N 22°12′46″E/49,550833 22,212778
Strona internetowa

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku − świątynia parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku.

Mieści się w dzielnicy Posada, przy ulicy Kazimierza Lipińskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fundusze na budowę kościoła powstały ze zbiorki dobrowolnych datków okolicznych mieszkańców, której przewodniczył Maciej Kluska. Plan budynku wykonał i budową kierował Władysław Chomiak[1] (kierownikiem całej budowy był naczelnik gminy Posada, Maciej Kluska)[2]. Kamień węgielny poświęcił 15 sierpnia 1927 ks. prałat Franciszek Salezy Matwijkiewicz, proboszcz sanocki[3]. Kościół został konsekrowany 15 września 1931 przez bpa Anatola Nowaka[4]. Powstał jako filia parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku. Podczas II wojny światowej w 1944 roku został zniszczony w wyniku działań wojennych. Następnie odbudowany przez parafian. 8 kwietnia 1945 roku bp Franciszek Barda ustanowił samodzielną parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa.

W 1953 roku została wykonana polichromia w kościele. W 2009 roku kościół został gruntownie odremontowany i odnowiony.

Rzeźby i obrazy[edytuj | edytuj kod]

  • Rzeźba Jezusa Chrystusa nad wejściem głównym.
  • Płaskorzeźbą św. Faustyny na frontowej fasadzie budynku po lewej stronie[5].
  • Płaskorzeźbą św. Jana z Dukli na frontowej fasadzie budynku po prawej stronie.
  • Obrazy świętych widniejące na ołtarzach bocznych wykonał Władysław Lisowski[6]

Tablice pamiątkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Tablica upamiętniająca Wielki Jubileusz Roku 2000 z inskrypcją "Iubilaeum A.D. 2000". Znajduje się na frontowej fasadzie budynku po lewej stronie pod płaskorzeźbą św. Faustyny.
  • Tablica z Orłem posiadającego herb z wizerunkiem Matki Bożej i Dzieciątka Jezus. Inskrypcja na tablicy brzmi: "Z królową Polski w III tysiąclecie wiary". Znajduje się na frontowej fasadzie budynku po prawej stronie pod płaskorzeźbą św. Jana z Dukli.
  • Tablica pamiątkowa ku czci parafian – ofiar terroru okupanta, działań wojennych (działali w ZWZ-AK, a kapelanem AK był ks. Antoni Wołek ps. "Jurand"). Odsłonięta w latach 60-tych XX wieku. Inskrypcja brzmi: "Pamięci ofiar II wojny światowej z parafii Najśw. Serca Jezusowego w Sanoku" oraz Wieczny odpoczynek racz im dać Panie". Na tablicy jest wymienionych 85 nazwisk ofiar[7]. Tablica znajduje się w przedsionku kościoła.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 66. ISBN 978-83-935385-7-7.
  2. Wojciech Sołtys, Stosunki społeczno-polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 559.
  3. Wiadomości bieżące. „Gospodarz”, s. 2, Nr 14 z 15 sierpnia 1927. 
  4. Wojciech Sołtys, Stosunki społeczno-polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 560.
  5. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 165. ISBN 978-83-935385-7-7.
  6. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 68. ISBN 978-83-935385-7-7.
  7. Franciszek Oberc, Pomniki i tablice pamiątkowe Sanoka, Sanok 1998, s. 20.

Źródła[edytuj | edytuj kod]