Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kisielinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
kościół parafialny
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Ukraina
Miejscowość Kisielin
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Wezwanie Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Ziemia50°50′58,74″N 24°48′14,72″E/50,849650 24,804089

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kisielinierzymskokatolicki kościół w Kisielinie, wzniesiony do 1720, zdewastowany po II wojny światowej. Miejsce zbrodni UPA na polskich mieszkańcach Kisielina 11 lipca 1943.

Kościół został wzniesiony na przełomie XVII i XVIII w. z fundacji Marianny i Abrahama Głuchowskich, na miejscu starszej katolickiej świątyni (dawnego zboru ariańskiego). Kościół był częścią kompleksu klasztoru karmelitów trzewiczkowych. W rękach zakonników pozostawał do 1832, gdy klasztor został skasowany decyzją władz carskich. Kościół stał się świątynią parafialną[1]. W czasie I wojny światowej kościół ucierpiał wskutek rosyjskiego ostrzału artyleryjskiego. Po zakończeniu działań wojennych podjęto jego odbudowę, jednak nie została ona nigdy ukończona[1].

11 lipca 1943 kościół został zaatakowany przez oddział UPA. Napastnicy otoczyli obiekt w czasie niedzielnej mszy świętej, a następnie rozstrzelali w nawie głównej świątyni zgromadzonych w niej Polaków. Część wiernych zdołała dostać się na murowaną plebanię i tam obronić się przed upowcami. Zginęło ok. 90 osób[2].

 Osobny artykuł: Zbrodnia w Kisielinie.

Po 1945, gdy Kisielin znalazł się w granicach ZSRR, zniszczona świątynia została zaadaptowana na międlarnię lnu i konopi, zdjęto z niej blaszany dach. Ostatecznie kościół popadł w ruinę wskutek kolejnego pożaru. Przetrwały ściany zewnętrzne obiektu, na nich nieliczne elementy zdobnicze[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c J. Tokarski, Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Ukrainie, t.2, Burchard Edition 2001, ​ISBN 83-87654-11-6​, s.101-102
  2. Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka 1942-1960, Warszawa 2006 Wyd. Instytut Studiów Politycznych PAN, Oficyna Wydawnicza "Rytm", ​ISBN 83-88490-58-3​ (ISP PAN,) ​ISBN 83-7399-163-8​ (Rytm), ​ISBN 978-83-88490-58-3​, s.334