Kościół Przemienienia Pańskiego w Krakowie (ul. Pijarska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Przemienienia Pańskiego
kościół klasztorny pijarów
Distinctive emblem for cultural property.svg A-30 z 2 stycznia 1968
Ilustracja
Kościół Przemienienia Pańskiego w Krakowie – widok od ul. św. Jana w Krakowie
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków, ulicy Pijarska 2
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Przemienienia Pańskiego
Wezwanie Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Kościół Przemienienia Pańskiego
Kościół Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kościół Przemienienia Pańskiego
Kościół Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kościół Przemienienia Pańskiego
Kościół Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Przemienienia Pańskiego
Kościół Przemienienia Pańskiego
Ziemia50°03′53,5″N 19°56′23,7″E/50,064861 19,939917

Kościół Przemienienia Pańskiego – zabytkowy kompleks sakralny, wraz z przylegającym do niego klasztorem pijarów, przy ulicy Pijarskiej 2 w Krakowie.

Pijarzy przybyli do Polski z Moraw w 1642 roku, część z nich otrzymała fundację wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego. Późnobarokowy (właściwie rokokowy) kościół Przemienienia Pańskiego został zaprojektowany przez znanego architekta Kacpra Bażankę i wzniesiony w latach 1718-1728, a fasada zaprojektowana przez Franciszka Placidiego powstała w latach 1759-1761. Wybudowany na planie prostokąta, posiada jedną nawę i – otwarte ku niej – kaplice boczne. Wyraźne są nawiązania do kościoła w typie Il Gesù. Efekt integracji nawy głównej z prezbiterium osiągnięty został poprzez zastosowanie wydatnego gzymsu przebiegającego wokół osi kościoła.

Iluzjonistyczne polichromie we wnętrzu, nawiązujące do rzymskiej tradycji Andrea del Pozzo, są dziełem dwóch artystów przybyłych z Moraw – Franciszka Ecksteina i Józefa Piltza i, podobnie jak jednolite wyposażenie wnętrza, wykonane pod kierunkiem Ecksteina, powstały w roku 1733. Dziełem Ecksteina jest także iluzjonistyczny ołtarz główny oraz freski na sklepieniu nawy głównej. Freski na sklepieniu – przedstawiające apoteozę kluczy św. Piotra – wykonane zostały zgodnie z założeniami "kwadratury".

Po prawej stronie ołtarza wmurowane jest serce ks. Stanisława Konarskiego, a przed wejściem do kościoła znajduje się jego popiersie.

Wnętrze kościoła