Kościół St Étienne du Mont w Paryżu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Szczepana ze Wzgórza w Paryżu
Église Saint-Étienne-du-Mont
Distinctive emblem for cultural property.svg PA00088414
Ilustracja
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Szczepana
Przedmioty szczególnego kultu
Relikwie św. Genowefy
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Kościół St Étienne du Mont w Paryżu
Kościół St Étienne du Mont w Paryżu
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Kościół St Étienne du Mont w Paryżu
Kościół St Étienne du Mont w Paryżu
Ziemia48°50′48″N 2°20′53″E/48,846667 2,348056

St Étienne du Mont (pol. św. Szczepana ze Wzgórza) kościół w Paryżu, w pobliżu Panteonu w 5. okręgu paryskim. Miejsce przechowywania szczątków św. Genowefy, patronki Paryża. Obiekt stoi w kulminacyjnym punkcie lewobrzeżnej części stolicy Francji - na Wzgórzu św. Genowefy (Montagne Sainte-Geneviève). W kościele znajduje się grobowiec Pascala i Racine'a oraz kilka poloników.

Lokalizacja[edytuj]

Kościół stoi w bezpośrednim sąsiedztwie Panteonu, przy niewielkim placu na jego tyłach - Placu św. Genowefy (Pl. Sainte-Geneviève). Sąsiaduje z Liceum Henryka IV. Najbliższa stacja metra to Cardinal Lemoine.

Historia[edytuj]

W VI wieku na terenie opactwa Św. Genowefy pochowana została patronka Paryża, dla utrzymania żywego kultu której wzniesiona została kaplica pod wezwaniem Marii Panny, a następnie św. Jana. Obiekty te okazały się niewystarczające dla tłumów wiernych i w 1222 r. papież Honoriusz III wyraził zgodę na budowę nowego kościoła, tym razem pod wezwaniem św. Szczepana. I ten obiekt poddawany był licznym rozbudowom.

Wnętrze kościoła St. Etienne Du Mont z widokiem na lektorium

W XV wieku mnisi z opactwa Św. Genowefy zdecydowali się na oddanie części swojej ziemi i generalną przebudowę kościoła, który zachował się do naszych czasów. Architekt Étienne Viguier zaprojektował dla obiektu apsydę i dzwonnicę, na której w 1500 roku zawisły dwa nowe dzwony. Dalsza rozbudowa oraz przekształcenia wnętrza trwały przez całe lata 30. XVI w. Kościół został utrzymany w stylu flamandzkiego gotyku płomienistego. W roku 1610 roku Małgorzata de Valois położyła pierwszy kamień pod budowę fasady, którą zresztą w dużym stopniu sfinansowała. W roku 1626 kościół był zasadniczo gotowy; 10 lat później otrzymał jedynie nowy prospekt organowy. W wiekach XVII i XVIII kościół należał do najważniejszych świątyń w mieście.

W czasie rewolucji kościół został zamknięty, a następnie, w ramach promowania nowych, republikańskich wartości, zmieniony na "Świątynię Miłości Synowskiej". Fasada została ogołocona z licznych wizerunków świętych i posągów. W 1801 r. do kościoła wrócili wierni katoliccy, a w 1805 r. w kościele mszę św. celebrował papież Pius VII. W czasach II Cesarstwa znany architekt Wiktor Baltard dokonał ostatniej większej przebudowy kościoła: dobudował kilka kaplic oraz przywrócił przedrewolucyjny wygląd frontu budynku. W 1857 r. kościół stał się areną morderstwa: Jean-Louis Verger, ekskomunikowany kapłan, zabił ówczesnego kanonika kościoła.

W 1997 r. kościół odwiedził Jan Paweł II i odprawił tam mszę w ramach Światowych Dni Młodzieży.

Wewnątrz kościoła znajduje się jedyne[1] zachowane w Paryżu lektorium zbudowane prawdopodobnie w latach 1530-1535 przez Philiberta Delorme, położone nad środkową nawą, z dwoma kunsztownie wyrzeźbionymi ciągami kręconych schodów.

Polonica[edytuj]

W prawej nawie bocznej, na wysokości lektorium, znajdują się dwie płyty nagrobne z łacińskimi inskrypcjami z XVI w. Mówią one o polskich studentach, zmarłych w Paryżu w tym czasie. Jednym z nich był szlachcic, Jerzy Polemicki (lat 24), urodzony w Prusach, zmarły w 1578. Płytę ufundował brat. Drugi uhonorowany zmarły to Mikołaj Uhrowiecki - w tym przypadku fundatorami nagrobka byli przyjaciele - Aleksy Drohiczyński i Bazyli Drzewiński. Zmarły był także szlachcicem, początkowo studiującym w Niemczech (pięć lat), później w Paryżu (dwa lata). Znał języki: łaciński, hebrajski i grecki. Zmarł 3 marca 1597, mając 20 lat[2].

Przypisy

  1. Martina Padberg: Sztuka i Architektura - Paryż. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk Sp. z o.o., 2009, s. 284. ISBN 978-3-7588-903-1.
  2. Marek Rudzki, Zapomniany ślad, w: Spotkania z zabytkami, nr 1/1984, s.54, ISSN 0137-222X

Linki zewnętrzne[edytuj]