Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołomyi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołomyi
Ilustracja
Widok zewnętrzny kościoła
Państwo  Ukraina
Obwód  iwanofrankiwski
Miejscowość Kołomyja
Wyznanie katolickie
Kościół obrządku bizantyjsko-ukraińskiego
Wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (do 1946)
św. Jozafata (od lat 90. XX w.)
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołomyi
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołomyi
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołomyi
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołomyi
Ziemia48°31′N 25°02′E/48,516667 25,033333

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołomyi – były rzymskokatolicki kościół, obecnie cerkiew greckokatolicka pw. św. Jozafata położona przy ul. Hetmana Mazepy 2 w Kołomyi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół Wniebowzięcia NMP został zbudowany w latach 1762–1772 według projektu Bernarda Meretyna z fundacji ks. Szczepana Mikulskiego miejscowego proboszcza i zarazem kanonika lwowskiego. W kościele znajdował się nagrobek rotmistrza królewskiej chorągwi Macieja Jabłonowskiego herbu Prus III. Kościół kołomyjski stał się znany dzięki cudownemu obrazowi Matki Boskiej Kołomyjsko-Pokuckiej. Po drugiej wojnie światowej obraz ten trafił do kościoła parafialnego w Skomielnej Czarnej w powiecie myślenickim (od 1993 jego kopia znajduje się w kościele rzymskokatolickim pw. św. Ignacego Loyoli w Kołomyi).

W 1946 kościół został zamieniony na sklep artykułów dziecięcych – rozebrano wówczas szczyty świątyni, sygnaturkę oraz podzielono wnętrze stropami. W latach 90. XX w. budynek przejęła Ukraińska cerkiew greckokatolicka i częściowo zrekonstruowała. Obecnie mieści się tu cerkiew św. Jozafata[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bezdroża w: Wirtualna Polska (Turystyka): Pokucie – Kolomyja. [dostęp 2010-12-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jakub Czarnowski: Sanktuaria i kościoły Kresów. Warszawa: PHW „Arystoteles” Marek Matusiak, 2009, s. 46. ISBN 978-83-60910-34-4.
  2. Aleksandra Górska: Kresy. Przewodnik. Kraków: Wydawnictwo Kluszczynski, 2005, s. 80. ISBN 83-7447-006-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]