Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Lubecku
 nr rej. A/82/78 z dnia 1 marca 1978[1] | |||||||||||
| kościół parafialny sanktuarium maryjne | |||||||||||
 Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Lubecku | |||||||||||
| Państwo | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Województwo | |||||||||||
| Miejscowość | |||||||||||
| Wyznanie | |||||||||||
| Kościół | |||||||||||
| Parafia | |||||||||||
| Wezwanie | |||||||||||
| |||||||||||
Położenie na mapie gminy Kochanowice  | |||||||||||
Położenie na mapie Polski  | |||||||||||
Położenie na mapie województwa śląskiego  | |||||||||||
Położenie na mapie powiatu lublinieckiego  | |||||||||||
 50°41′54,48″N 18°38′47,54″E/50,698467 18,646539 | |||||||||||
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Lubecku – kościół w Lubecku, od 1994 sanktuarium maryjne ustanowione przez biskupa Jana Wieczorka ze względu na wielowiekową tradycję pielgrzymkową mieszkańców Górnego Śląska. Ośrodkiem kultu jest niewielki wizerunek Matki Bożej, czczony jako Matka Boża Lubecka[2].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Kościół wzmiankowany jest po raz pierwszy w 1342, a jako parafialny w 1362, gdzie wówczas istniała parafia, do której należały miejscowości Ciasna i Zborowskie. Wymieniono wtedy Johennesa, plebana de Lubicko. Parafię wymieniono również w spisie świętopietrza archidiakona opolskiego Mikołaja Wolffa (1447). Kościół, z uwagi na prostotę rozwiązań architektonicznych i brak wyposażenia wyższej klasy artystycznej, nie był szczegółowo opisywany w opracowaniach i rzadko go wzmiankowano. W związku z tym, według pobieżnych badań, twierdzono, że powstał zapewne w końcu XVI lub w początku XVII wieku. Odnowiono go w 1742, a rozbudowano od zachodu w 1776. W 1787 odnowiono go po raz kolejny[3].
Kult maryjny
[edytuj | edytuj kod]Szczególny rozwój kultu maryjnego wiąże się z odnalezieniem w 1716 roku cudownego medalionu podczas oktawy Bożego Ciała. Niewielki wizerunek (12,5 × 7,5 cm), namalowany na srebrnej blasze, przedstawia na awersie Matką Bożą w typie jasnogórskim, a na rewersie Chrystusa w koronie cierniowej. Po odnalezieniu medalion stał się przedmiotem sporu – początkowo został przekazany do kurii wrocławskiej na żądanie wysłanników z Jasnej Góry, jednak decyzją papieską z 1738 roku powrócił do Lubecka. Od tego czasu kult Matki Bożej Lubeckiej systematycznie się rozwijał, o czym świadczą liczne wota dziękczynne składane przez wiernych[4].
Freski
[edytuj | edytuj kod]W latach 2009–2010 w kościele odkryto gotyckie freski z początku XV wieku, obejmujące wszystkie ściany, sklepienie, prezbiterium i wewnętrzną część łuku tęczowego (wpłynęło to na zmianę datowania samej budowli). Tworzą one homogeniczny zespół, nad którym góruje monumentalna kompozycja Sądu Ostatecznego z Chrystusem w mandroli w towarzystwie symboli Ewangelistów, uzupełniona motywem Deesis (Matki Boskiej i św. Jana Chrzciciela wypraszających łaski dla grzeszników). Całość uzupełniają rozbudowane sceny ewangeliczne. Rozwiązania ikonograficzne malowideł mają charakter tradycyjny. Freski powstały zapewne w drugiej ćwierci XV wieku, choć możliwe jest też ich datowanie na początek pierwszej ćwierci tego stulecia lub na lata po roku 1432[3]. Po trzyletniej renowacji malowidła odsłonięto i zakonserwowano[5].
Galeria fresków
[edytuj | edytuj kod]
Chrystus
Matka Boska
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo śląskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2026.
- ↑ Sanktuarium Matki Boskiej Lubeckiej. Kuria Diecezjalna Gliwice. [dostęp 2011-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-10)].
- 1 2 Marek Walczak, Malowidła ścienne w prezbiterium kościoła parafialnego w Lubecku. Wstępne rozpoznanie programu ikonograficznego i stylu, w: Wiadomości Konserwatorskie Województwa Śląskiego, nr 8/2016, s. 353-365, ISBN 978-83-945841-1-5
- ↑ Daniel Szlachta (red.), Sanktuaria województwa śląskiego, Lublin: Wydawnictwo JUT, 2015, s. 168-172, ISBN 978-83-64762-58-1 (pol.).
- ↑ Irena Kontny: Niezwykłe odkrycie w Lubecku. rik.katowice.pl. [dostęp 2019-10-06].