Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Distinctive emblem for cultural property.svg 1925/67 z dnia 31.10.1967 r.[1]
kościół filialny
Ilustracja
Kościół Zwiastowania NMP w Nysie
Państwo  Polska
Miejscowość Nysa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Jakuba Starszego i św. Agnieszki Panny Męczennicy w Nysie
Wezwanie Zwiastowania NMP
Położenie na mapie Nysy
Mapa lokalizacyjna Nysy
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Położenie na mapie gminy Nysa
Mapa lokalizacyjna gminy Nysa
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Położenie na mapie powiatu nyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nyskiego
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie
Ziemia50°28′16,00″N 17°20′10,65″E/50,471111 17,336292
Szczyt kościoła

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nysie – niewielki kościół filialny parafii św. Jakuba, dawniej należący do jezuitów. Kościół położony jest w Nysie przy ulicy Celnej nieopodal skrzyżowania z ulicą Moniuszki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościoły w średniowieczu fundowali nie tylko władcy, biskupi czy zakony, ale czasami także zamożni mieszczanie. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w Nysie. W 1372 roku Anna, wdowa po mieszczaninie nyskim Hanco Isenecherze, sfinansowała budowę niewielkiej kaplicy pod wezwaniem Bożego Ciała przy nieistniejącej już dziś Bramie Celnej.

Zgodnie z życzeniem fundatorki, wyrażonym w jej testamencie, każdy z rektorów szkoły parafialnej miał wysyłać we wszystkie czwartki ośmiu uczniów, aby śpiewali antyfony i modlili się w intencji zbawienia duszy zmarłej oraz za jej rodzinę.

Około 1434 roku kaplicę rozbudowano do rozmiarów niewielkiego kościółka i wyposażono w dwa ołtarze. Świątynia wraz z przylegającym do niej terenem została w 1624 roku przekazana przez biskupa wrocławskiego, arcyksięcia Karola Habsburga, jezuitom. Zakonnicy ci organizowali w tym kościele swoje ćwiczenia duchowe.

W następnym wieku świątynią opiekowały się nim nyskie bractwa religijne, była również tradycyjnym miejscem modlitw nyskich myśliwych. Od 1724 roku nazywana jest kościołem mieszczańsko-brackim.

Restaurację kościoła przeprowadzono w roku 1721, oraz ponownie w 1743, po uszkodzeniach powstałych w wyniku wojny śląskiej. Świątynia szczęśliwie przetrwała oblężenie Nysy przez armię napoleońską w 1807 roku, doznając tylko lekkich uszkodzeń, a następnie służyła w latach 1836-1876 jako kościół gimnazjalny.

W latach 1881-1885 rozebrano mury do wysokości jednego metra i ponownie odtworzono całość budowli. Zgodnie z ówczesnymi tendencjami do regotyzacji zachowano tylko niektóre elementy architektoniczno-rzeźbiarskie, pozostawiono także ambonę i ołtarz z barokowym obrazem przedstawiającym zwiastowanie. Niemal całkowicie wymieniono jednak resztę wyposażenia kościoła, co doprowadziło do poważnego zmniejszenia jego wartości jako zabytku.

Dalszych niekorzystnych zmian w wystroju świątyni dokonano po drugiej wojnie światowej. Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku rozebrano wielki neogotycki ołtarz i zastąpiono go małym barokowym tabernakulum. Następnie podczas remontu w 1968 roku usunięto figury świętych Piotra i Pawła, znajdujące się we wnękach fasady.

Kościół zatem po wielu latach niemal zatracił swoje pierwotne, gotyckie cechy stylowe. W obecnym stanie o historycznej wartości budowli zaświadczają jedynie:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J.Daniel, I.Zielonka, "Nysa-przystanek wędrowca", 2004, Inserat ​ISBN 83-912169-1-8
  • Marek Sikorski, "Nysa. Skarby sztuki i osobliwości" , 1999, wyd. Silesiapress ​ISBN 83-909213-0-8

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Parafia św. Jakuba Starszego i św. Agnieszki Panny Męczennicy w Nysie