Kościół ewangelicki w Nysie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Jezusa Chrystusa w Nysie
Kościół ewangelicko-augsburski
Distinctive emblem for cultural property.svg 937/64 z dnia 3.06.1964
kościół filialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Nysa
Adres ul. Daniela Chodowieckiego 2
Wyznanie luterańskie
Kościół Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP
Parafia Ewangelicko-Augsburska w Brzegu
Położenie na mapie Nysy
Mapa konturowa Nysy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół Jezusa Chrystusa w Nysie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół Jezusa Chrystusa w Nysie”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół Jezusa Chrystusa w Nysie”
Położenie na mapie powiatu nyskiego
Mapa konturowa powiatu nyskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół Jezusa Chrystusa w Nysie”
Położenie na mapie gminy Nysa
Mapa konturowa gminy Nysa, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Jezusa Chrystusa w Nysie”
Ziemia50°28′33,23″N 17°20′09,66″E/50,475897 17,336017

Kościół ewangelicki Jezusa Chrystusa w Nysie – kościół luterański należący do Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Brzegu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół sięga swoimi początkami czasów średniowiecza. Powstał z fundacji biskupa Jana Romki. Został dobudowany do murów miejskich. Pierwotnie stanowił kaplicę szpitala św. Barbary, najstarszego i jednego z największych szpitali w Nysie.

Po raz pierwszy wzmiankowany w 1341 roku. Zniszczony przez pożar w 1542 roku, odbudowany w roku 1544, a w 1550 rozbudowany przez biskupa Baltazara. Od tego czasu na dachu znajduje się żelazna chorągiewka z herbem fundatora. W latach 1732–1810 w posiadaniu zakonu franciszkanów.

W wyniku sekularyzacji dokonanej przez rząd pruski, kościół został w 1812 roku przekazany nyskim ewangelikom. Od tamtej pory nazywany kościołem Jezusa Chrystusa. Przy kościele utworzono w 1818 roku odrębną parafię ewangelicką z pastorem mianowanym przez króla pruskiego[potrzebny przypis]. Członkami parafii byli głównie żołnierze pełniący służbę w twierdzy nyskiej oraz ich rodziny.

Kościół został spalony w 1945 roku przez Armię Czerwoną. Odbudowany pięć lat później. Obecnie kościół współużytkowany jest przez luteran i zielonoświątkowców[potrzebny przypis].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół pierwotnie wzniesiony jako gotycki, z późniejszymi przekształceniami architektonicznymi i częściowym zatarciem cech stylowych. Orientowany, z odchyleniem osi prezbiterium ku południu. W 1544 roku otrzymał wystrój wczesnorenesansowy nad południową ścianą prezbiterium, a w 1732 roku zmieniono obudowę przedsionka, okna i wyposażenie wnętrza na barokowe. Po przejęciu przez ewangelików usunięte zostały wszelkie elementy związane z kultem świętych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Sikorski, Nysa. Skarby sztuki i osobliwości, 1999, wyd. Silesiapress ​ISBN 83-909213-0-8
  • J. Daniel, I. Zielonka, Nysa-przystanek wędrowca, 2004, wyd. Inserat ​ISBN 83-912169-1-8
  • Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. VII, Województwo opolskie, z. 9, Powiat nyski, Warszawa 1963

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]