Kościół na Wzgórzu w Sighişoarze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół na Wzgórzu
Kościół na Wzgórzu od strony prezbiterium

Kościół na Wzgórzu (rum. Biserica Din Deal, niem. Bergkirche) – pierwotnie katolicki, później luterański kościół stojący na szczycie Wzgórza Szkolnego (429 m n.p.m.) przy ul. Dealul Şcolii 7 w mieście Sighişoara w Rumunii. Jeden z czołowych przykładów gotyckiej architektury sakralnej w Rumunii.

Powstawał w kilku etapach. Nie wiadomo, kiedy dokładnie rozpoczęto jego wznoszenie. Na początku XIII w. istniał tu już jednak niewielki, murowany kościółek jednonawowy z półokrągłą apsydą. Ok. roku 1300 wybudowano tu trójnawową bazylikę z masywną wieżą od strony zachodniej, której prezbiterium objęło swymi murami pierwotną budowlę. W latach 1429-1483 bazylikę przebudowano w duchu późnego gotyku na konstrukcję halową. Ok. 1500 r. miał miejsce ostatni etap przebudowy, kiedy to dobudowano zakrystię i zachodni portyk ze schodami. Południowy portyk pochodzi z roku 1525. Dekoracje freskowe wewnątrz świątyni pochodzą z lat 1483 i 1488. Zostały one zamalowane w 1877 r. W czasie konserwacji świątyni w 1934 r. odnowiono te z nich, które nie zostały bezpowrotnie zniszczone.

Pierwotnie funkcjonował pod wezwaniem św. Mikołaja jako kościół katolicki. Po przejściu mieszkańców miasta na luteranizm (w 1547 r.) stał się ich kościołem parafialnym.

Przy głównym wejściu do kościoła widoczny jest napis w języku łacińskim: „Dzieło ukończono z Bożą pomocą w 1488 r., kiedy w dniu św. Gerarda (23 września) ciężki śnieg spadł, łamiąc drzewa owocowe”.

We wnętrzu zwracają uwagę cztery malowidła w lewej nawie bocznej, przedstawiające sceny pasyjne (Biczowanie, Cierniem koronowanie, Sąd Piłata, Obnażenie z szat). Ich autorem, podobnie jak wspomnianego wyżej napisu, był Austriak Jacob Kendlinger von St. Wolfgang (z Salzburga). W prezbiterium świątyni znajduje się ołtarz przeniesiony z kościoła w Şaeş. Ołtarz w nawie bocznej pochodzi z kościoła w Cund. Najcenniejszym ołtarzem jest późnogotycki poliptyk z ok. 1520 r., poświęcony św. Marcinowi, który pierwotnie znajdował się w Kościele Klasztornym. Przypisywany jest on Janowi Stwoszowi (synowi Wita Stwosza). Cennymi elementami wyposażenia są kamienna ambona z 1480 r., chrzcielnica pochodząca z Kościoła Klasztornego, kamienne sakramentarium z 1500 r. oraz drewniane stalle po północnej stronie prezbiterium z 1523 r. – dzieło Johannesa Reichmutha. W przedsionkach naw bocznych znajdują się tarcze herbowe króla Macieja Korwina i jego żony Beatrycze, księcia Stefana Batorego oraz króla Władysława III. Pod sklepieniem wieży umieszczono 14 płyt nagrobnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Binifaciu Sebastian, Doscănescu Nicolae, Vasiliu-Ciotoiu Ioana: Przewodnik po Rumunii, Sport i Turystyka, Warszawa 1978;
  • Galusek Łukasz, Jurecki Michał, Dumitru Alexandru,Janas Karol, Żurek Szczepan: Rumunia …oraz Mołdowa. Mozaika w żywych kolorach. Przewodnik, Wydawnictwo Bezdroża, wydanie III, Kraków 2009, ​ISBN 978-83-7661-049-8​, s. 264-265.