Kożuchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kożuchy
Kaplica św. Ojca Pio
Kaplica św. Ojca Pio
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat piski
Gmina Biała Piska
Sołectwo Kożuchy
Liczba ludności (2011) 205[1]
Strefa numeracyjna (+48) 87
Kod pocztowy 12-230
Tablice rejestracyjne NPI
SIMC 0754940
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Kożuchy
Kożuchy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kożuchy
Kożuchy
Ziemia53°35′27″N 22°07′26″E/53,590833 22,123889

Kożuchy (niem. Kosuchen, 1938–1945 Kölmerfelde) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Biała Piska[2]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Historia[edytuj]

W XV i XVI w. wieś zapisywana była w dokumentach jako Neipirkoff, Koschucher. Wieś powstała nad rzeką Konopką (Pavolczyne) po przeciwnej stronie Rolek, w ramach kolonizacji Wielkiej Puszczy. Wcześniej był to obszar Galindii. Wieś ziemiańska, dobra służebne w posiadaniu drobnego rycerstwa (tak zwani wolni, ziemianie w języku staropolskim), z obowiązkiem służby rycerskiej (zbrojnej). Początek osady datować można na pierwszą połowę XV w. Wieś była wzmiankowana w dokumentach z 1424 r., kiedy to o 70 łanów przy Pauloczinstog – dąbrowy w środkowym biegu rzeki Pauloczinstog (rz. Konopka) starał się Bartosz i Rafał z Pisza. Przy tej rzece leżała wtedy już inna stara wieś i młyn.

Wieś służebna Kożuchy nadana została niejakiemu Rafałowi w 1435 r., na 48 łanach z obowiązkiem trzech służb lekkozbrojnych przez komtura bałgijskiego Erazma Fishborna, za wiedzą wielkiego mistrza Pawła von Rusdorfa, na prawie chełmińskim, z 10 latami wolnizny od służby zbrojnej i płużnego.

Przypisy

  1. Strona polskawliczbach.pl
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-18].

Bibliografia[edytuj]

  • Grzegorz Białuński: Kolonizacja Wielkiej Puszczy (do 1568 roku) – starostwa piskie, ełckie, straduńskie, zelkowskie i węgoborskie (węgorzewskie). Olsztyn, OBN, 2002, 237 str., ​ISBN 83-87643-97-1​, ISSN 0585-3893.