Koasekuracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Koasekuracjaumowa ubezpieczenia, na podstawie której co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń, działając w porozumieniu, zobowiązują się do spełnienia określonego świadczenia w przypadku wystąpienia zdarzenia losowego przewidzianego w umowie[1].

Istotą koasekuracji jest to, że jeden ubezpieczający ubezpiecza dane dobro osobiste w co najmniej dwóch zakładach ubezpieczeń, na podstawie jednej umowy ubezpieczenia. Koasekuratorzy ponoszą natomiast ryzyko w określonych częściach (wyrażane w sposób ułamkowy bądź procentowy), przy czym sposób ich wzajemnych rozliczeń jest określony poprzez porozumienie koasekuracyjne.

Koasekuracja, ze względu na zróżnicowany rodzaj powiązań prawnych między ubezpieczającym się a koasekuratorami, występować może w dwóch formach:

  • koasekuracji zewnętrznej – ubezpieczający zawiera umowę koasekuracji z każdym ubezpieczycielem z osobna, określając przy tym każdorazowo jaka część ryzyka zostaje objęta umową,
  • koasekuracji wewnętrznej – ubezpieczający zawiera umowę tylko z jednym ubezpieczycielem, który z kolei reprezentuje interesy ubezpieczającego w stosunkach z innymi ubezpieczycielami na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa (umowa konsorcjalna).

Można wyróżnić dwa modele umów dotyczących likwidacji szkód w koasekuracji wewnętrznej:

  • koasekuracja cicha – ubezpieczający nie zna proporcji podziału ryzyka pomiędzy koasekurantami,
  • koasekuracja solidarna – wszyscy koasekuratorzy odpowiadają za likwidację szkody łącznie (solidarnie) do wysokości sumy gwarantowanej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 999, ze zm.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]