Koasekuracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Koasekuracja – rodzaj umowy ubezpieczeniowej, która polega na podziale albo rozłożeniu ryzyka utraty dóbr osobistych na co najmniej dwa podmioty po stronie ubezpieczyciela (tzn. jedno i to samo ryzyko rozkładane jest pomiędzy ubezpieczającym a co najmniej dwoma ubezpieczycielami). Istotą koasekuracji jest to, że jeden ubezpieczający ubezpiecza dane dobro osobiste w co najmniej dwóch zakładach ubezpieczeń, na podstawie jednej umowy ubezpieczenia. Koasekuratorzy ponoszą natomiast ryzyko w określonych częściach (wyrażane w sposób ułamkowy bądź procentowy), przy czym sposób ich wzajemnych rozliczeń jest określony poprzez porozumienie koasekuracyjne.

Koasekuracja, ze względu na zróżnicowany rodzaj powiązań prawnych między ubezpieczającym się a koasekuratorami, występować może w dwóch formach:

  • koasekuracji zewnętrznej – ubezpieczający zawiera umowę koasekuracji z każdym ubezpieczycielem z osobna, określając przy tym każdorazowo jaka część ryzyka zostaje objęta umową,
  • koasekuracji wewnętrznej – ubezpieczający zawiera umowę tylko z jednym ubezpieczycielem, który z kolei reprezentuje interesy ubezpieczającego w stosunkach z innymi ubezpieczycielami na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa (umowa konsorcjalna).

Można wyróżnić dwa modele umów dotyczących likwidacji szkód w koasekuracji wewnętrznej:

  • koasekuracja cicha – ubezpieczający nie zna proporcji podziału ryzyka pomiędzy koasekurantami,
  • koasekuracja solidarna – wszyscy koasekuratorzy odpowiadają za likwidację szkody łącznie (solidarnie) do wysokości sumy gwarantowanej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]