Kobierzyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kobierzyce
Pałac z 1884 r., Urząd Gminy
Pałac z 1884 r., Urząd Gminy
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat wrocławski
Gmina Kobierzyce
Liczba ludności (30.01.2015) 2048[1]
Strefa numeracyjna 71
Kod pocztowy 55-040
Tablice rejestracyjne DWR
SIMC 0875425
Położenie na mapie gminy Kobierzyce
Mapa lokalizacyjna gminy Kobierzyce
Kobierzyce
Kobierzyce
Położenie na mapie powiatu wrocławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wrocławskiego
Kobierzyce
Kobierzyce
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kobierzyce
Kobierzyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kobierzyce
Kobierzyce
Ziemia50°58′17″N 16°55′50″E/50,971389 16,930556
Strona internetowa miejscowości

Kobierzyce (niem. Koberwitz[2]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Kobierzyce.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Stacja w Kobierzycach w 1914
Tablica pamiątkowa kursów R. Steinera
Jedna z ulic w miejscowości

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Kobierzyce.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyły 2065 mieszkańców[3]. Są trzecią co do wielkości miejscowością gminy Kobierzyce.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś jest położona na Równinie Wrocławskiej, na wschód przebiega droga krajowa nr 8.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości pochodzi od staropolskiej nazwy kobierca i związana jest z tkactwem, które się rozwijało w mieście[4]. Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako pierwotną zanotowaną nazwę wsi Kobierowice podając jej znaczenie "Weberdorf, Teppichwirker" - "Wieś tkaczy, wytwórców dywanów"[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wzmiankowana po raz pierwszy przez Henryka III Białego w roku 1257 jako Cobilwiz, w kolejnym zachowanym dokumencie z roku 1333 jako Gut Koberwitz (tj. „dobra kobierzyckie”), a 4 lata później (1337 r.), przez czeskiego króla Jana (szwagra księcia Henryka VI), potwierdzającego jej własność Otto von Glubosowi, określona jako Cobruicz[potrzebny przypis]. Począwszy od 1395 wieś aż do lat 30. XX wieku stale funkcjonowała już pod nazwą Koberwitz[potrzebny przypis].

Kobierzyce i inne sąsiadujące z nimi wsie wraz z okolicznymi ziemiami trafiły na początku XVIII wieku w ręce rodziny von Königsdorf, która około 1788 r. wybudowała tu sobie siedzibę.

W roku 1885 przeprowadzono przez Kobierzyce linię kolejową z Wrocławia do Świdnicy, a w roku 1898 za tutejszą stacją dobudowano odgałęzienie łączące Wrocław przez Kobierzyce z Dzierżoniowem. W roku 1924, w kobierzyckim pałacu zorganizowany został kurs Podstawy wiedzy duchowej dla powodzenia w rolnictwie, który poprowadził Rudolf Steinerfilozof i ojciec antropozofii[5]. W folwarku opodal pałacu powstało nowatorskie na owe czasy biodynamiczne gospodarstwo rolno-ogrodnicze kładące nacisk na ochronę środowiska i zdrowe żywienie jako alternatywę rolnictwa przemysłowego. W 75. rocznicę tego wydarzenia wmurowano w ścianę pałacu stosowną tablicę pamiątkową. W okresie hitlerowskiego reżimu w latach 1936-1945 miejscowość nosiła nazwę Rößlingen[2].

W 1945 r. wieś została włączona do Polski. Początkowo administracja polska przez krótki czas używała nazwy Sobiegród[6]. Od 1946 obowiązuje obecna nazwa[7].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[8]:

  • zespół pałacowy, ul. Pałacowa 1, z XVIII-XX w.:
    • pałac przebudowany został w 1884 roku, po II wojnie światowej jednak ulegał systematycznej dewastacji. W połowie lat 90. XX wieku, w związku z napływem znacznych funduszy od inwestorów budujących na terenie gminy Kobierzyce sklepy wielkopowierzchniowe, magazyny i obiekty przemysłowe, urząd gminy zdecydował się na odrestaurowanie popadającego w ruinę pałacu, w którym od 1997 roku zlokalizował swoją siedzibę. Pałac otoczony jest ogólnodostępnym obszernym parkiem, służącym rekreacji mieszkańców
    • park przy pałacu

Sport[edytuj | edytuj kod]

W 1998 w miejscowości powstał klub piłki ręcznej KPR Kobierzyce, który początkowo szkolił dzieci i młodzież, a w 2011 utworzył drużynę kobiet, która przystąpiła do rozgrywek seniorek. W latach 2013–2016 KPR Kobierzyce występował w I lidze, a w 2016 zadebiutował w Superlidze[9]. Klub swoje domowe mecze rozgrywa w hali widowisko-sportowej w Kobierzycach, która została oddana do użytku w 2011.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2009 roku gmina uruchomiła komunikację autobusową:

uwaga: (*) gwiazdka oznacza linie czynne od 1 listopada 2012

Linie gminy Kobierzyce
812* Wrocław Krzyki – Ślęza tylko w dni robocze
852 Wrocław Krzyki – Tyniec Mały - Kobierzyce - Tyniec Mały - Wrocław Krzyki oprócz niedziel
862 Wrocław Dworzec PKP - Kobierzyce - Solna
872 Wrocław Krzyki - Kobierzyce - Cieszyce/Pełczyce - Tyńczyk
882* Wrocław Krzyki – Tyniec Mały - Kobierzyce - Cieszyce tylko w dni robocze
892 Wrocław Krzyki – Tyniec Mały - Owsianka/Nowiny - Kobierzyce - Księginice - Wrocław Krzyki

Przypisy

  1. [1]
  2. a b M. Choroś, Ł. Jarczak, Słownik nazw miejscowych Dolnego Śląska, Opole 1995, s. 56.
  3. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  4. a b Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch`s Buchhandlung, 1888, s. 11.
  5. Paull, John "Attending the First Organic Agriculture Course: Rudolf Steiner’s Agriculture Course at Koberwitz, 1924", European Journal of Social Sciences, 2011, 21(1):64-70.
  6. nazwę tę nosiła stacja kolejowa w Kobierzycach, natomiast odległa o 2 km w kierunku Sobótki stacja w Wierzbicach nosiła nazwę Kobierzowice
  7. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 1.11.2012]. s. 232.
  9. Historia. kprkobierzyce.pl. [dostęp 2017-09-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marta Miniewicz, Dorota Waligóra, Marcin Wolny, Kobierzyce, przewodnik po gminie, Kobierzyce 2006

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]