Kobylnik (Narocz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Narocz (dawn. Kobylnik)
Kościół św.Andrzeja Apostoła
Kościół św.Andrzeja Apostoła
Państwo  Białoruś
Obwód miński
Wysokość 196 m n.p.m.
Populacja (2008)
• liczba ludności

2500
Nr kierunkowy +375-1797
Kod pocztowy 222396
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Narocz (dawn. Kobylnik)
Narocz (dawn. Kobylnik)
Ziemia 54°55′50″N 26°41′11″E/54,930556 26,686389Na mapach: 54°55′50″N 26°41′11″E/54,930556 26,686389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Białoruś

Kobylnik również Kobylniki (brus.) Кабыльнік/Kabylnik), od 1964 roku pod nazwą Wioska Narocz (biał. вёска Нарач/vioska Narač) – osiedle typu miejskiego na Białorusi położone w rejonie miadziolskim, obwodu mińskiego. Położony w północno-zachodniej części Białorusi, 3 km na północ od jeziora Narocz, przy szosie Miadzioł-Szwakszty, 3 km na południe od Traktu Batorego. Przez Kobylnik przepływa rzeczka Syrmież (miejscowi używają też nazwy Маліноўка/Malinoŭka). Ok. 2,5 tys. mieszkańców (2005).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki w źródłach z XV wieku. Z tego okresu pochodzić miał tez pierwszy drewniany kościół katolicki. W Wielkim Księstwie Litewskim w województwie wileńskim, początkowo w powiecie oszmiańskim, później w powiecie święciańskim. W imperium rosyjskim w guberni wileńskiej. W latach 1920-22 wchodził w skład Litwy Środkowej. W II Rzeczypospolitej w powiecie postawskim województwa wileńskiego.

W 1866 r. ludność Kobylnika składała się z: 190 katolików, 164 żydów, 7 prawosławnych, 6 mahometan (Tatarów) i 5 starowierców. Podobny układ wyznaniowo-narodowościowy zachował się do wybuchu II wojny światowej. Na przełomie czerwca i lipca 1942 roku rozstrzelano kobylnickich Żydów. Zaś po wojnie wyjechała część katolików, jednak mimo napływu ludności prawosławnej w okresie sowieckim, katolicy nadal są najliczniejszą grupą wyznaniową.

Od 1915 r. pod okupacją niemiecką, był ostatnią miejscowością przed przyfrontową strefą wysiedleń i stacjonowało w nim dowództwo niemieckiego XXI korpusu, który brał udział w Bitwie nad jeziorem Narocz w marcu 1916 roku. W drugiej połowie lat 30. powstały nowe inwestycje: szosa Kobylnik–Miadzioł, oraz nowa 7-klasowa szkoła im. Piłsudskiego.

Za II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Kobylnik.

W okresie II wojny światowej niemiecko-białoruski posterunek policji, którego personel ewakuował się z Kobylnika latem 1943 roku w kierunku Miadzioła. W trakcie ewakuacji kolumna policyjna została rozbita przez oddziały AK w okolicach wsi Mikołcy, nad brzegiem jeziora Narocz. W okresie okupacji niemieckiej K. był wielokrotnie palony przez oddział sowieckich partyzantów Markowa – również po wycofaniu sił niemiecko-białoruskich. W okresie okupacji hitlerowskiej w Kobylniku zamieszkał kilkunastoletni Rascisłau Łapicki, który w latach 1944-1949 był członkiem i organizatorem antysowieckich organizacji konspiracyjnych w Kobylniku, Miadziole i Smorgoniach. Aresztowany w Kobylniku w grudniu 1949 roku.

Miasteczko ma 36 ulic z 43 km nawierzchni utwardzonych. Bezpośrednie połączenia autobusowe z: Mińskiem, Mołodecznem, Wilnem i Miadziołem. W okresie międzywojennym do Kobylnika dochodziła Święciańska kolej wąskotorowa (z przedłużeniem do Kupy nad samą Naroczą otwarta 5 czerwca 1937 r.), ze Święcian, przez Łyntupy (obie miejscowości w sieci połączeń normalnotorowych). Linia ta już nie istnieje, została rozebrana przez władze sowieckie.

Około 2500 mieszkańców. Wielu tylko sezonowo – latem Kobylnik staje się miejscem odpoczynku wczasowiczów korzystających z pobliskiego (2-4 km od miasteczka) jeziora oraz okolicznych lasów. Liczni młodsi mieszkańcy formalnie zameldowani w Kobylniku, pracują w większych miastach (Mińsk, Mołodeczno, Wilejka), a do Kobylnika wracają tylko na dni świąteczne. Siedziba sielsowietu. Mleczarnia (produkcja masła), wytwórnia napojów, zakład mięsny, szkoła średnia i przedszkole, poczta, kilka sklepów rozmieszczonych wokół d. rynku. wielu mieszkańców pracuje w położonych nad jeziorem Narocz domach wczasowych i sanatoriach.

Murowany neogotycki kościół rzymskokatolicki św. Andrzeja Apostoła (należący do parafii w dekanacie świrskim) budowany w latach 1897-1901 (na miejscu drewnianego kościoła ufundowanego przez Świrskiego w 1651 r.), wraz z drewnianą dzwonnicą z XVIII w.. Naprzeciwko w domu parafialnym klasztor karmelitów bosych pw. Matki Bożej Anielskiej. Cerkiew prawosławna św. Ilji (św. proroka Eliasza) z 1881 r. Zabudowa przeważnie drewniana, przy rynku także domy murowane. Na cmentarzu rzymskokatolickim groby żołnierzy niemieckich z I wojny światowej oraz obelisk z orłem poświęcony ich pamięci. Kirkut żydowski, przy ulicy Postawskiej. Na skraju miejscowości, przy drodze na Humieniki, anonimowy nagrobek – według wieści gminnej, mogiła polskich ułanów z okresu wojny polsko-bolszewickiej. Przy kościele symboliczna mogiła Akowców. W 1992 roku na dziedzińcu kościoła w Kobylniku-Naroczy wrocławska Straż Mogił Polskich na Wschodzie uhonorowała pomordowanych Akowców i poległych stalowym krzyżem ze stosowną tablicą opisaną po polsku. Od 2003 roku w Kobylniku działa śpiewający po białorusku zespół rockowy „Da! Bl...” (brus. „Да! Бл...”); album „Paczwara” ("Пачвара")

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edward Pisarczyk „Wołodyjowski" „Oddział Kmicica". Zeszyty historyczne „Wiano". Zeszyt piąty
  • Сяргей Харэўскі „150 пытаньняў і адказаў з гісторыі Беларусі".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]