Kochanów (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie dolnośląskim w Polsce. Zobacz też: inne znaczenia słowa „Kochanów”.
Artykuł 50°41′39″N 16°8′57″E
- błąd 39 m
WD 50°41'53.12"N, 16°8'52.84"E
- błąd 1 m
Odległość 469 m
Kochanów
wieś
Ilustracja
Zabytkowy kościół filialny pw. św. Mateusza w Kochanowie.
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat kamiennogórski
Gmina Kamienna Góra
Wysokość 500-545 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 203[1]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 58-400
Tablice rejestracyjne DKA
SIMC 0189902
Położenie na mapie gminy wiejskiej Kamienna Góra
Mapa konturowa gminy wiejskiej Kamienna Góra, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Kochanów”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kochanów”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Kochanów”
Położenie na mapie powiatu kamiennogórskiego
Mapa konturowa powiatu kamiennogórskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kochanów”
Ziemia50°41′39″N 16°08′57″E/50,694167 16,149167
Kamienny krzyż

Kochanów (przed 1945 niem. Trautliebersdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kamiennogórskim, w gminie Kamienna Góra.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Leży w Kotlinie Kamiennogórskiej (Kotlinie Krzeszowskiej). Niewielka wieś łańcuchowa położona w Sudetach Środkowych, u podnóża północno-zachodniej części Zaworów, nad potokiem Kochanówka, na wschodnim krańcu gminy. Wieś rolnicza o rozrzedzonym układzie zabudowań z kilkoma interesującymi zabytkami.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzmiankowana w roku 1292 jako miejscowość przekazana Cystersom z Krzeszowa, która należała do zakonu do czasu kasacji zakonu w roku 1810. W roku 1835 funkcjonowały we wsi liczne kamieniołomy i 11 wapienników.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[2]:

inne zabytki:

  • kapliczka, poniżej kościoła murowana z połowy XIX w.
  • liczne figury i krzyże na terenie[3]
  • kamienny krzyż monolitowy nieznanego wieku i przyczyny fundacji; pojawiająca się hipoteza, że jest to tzw. krzyż pokutny nie opiera się na żadnych dowodach lecz jest wynikiem nieuprawnionego założenia, że wszystkie kamienne monolitowe krzyże, nieznanego wieku i pochodzenia, są krzyżami pokutnymi[4]
  • zespół dworski w dolnej części wsi, złożony z murowanego dworu zbudowanego na przełomie XVIII/XIX w. o nieregularnym, urozmaiconym rzucie, dwukondygnacyjny nakryty wysokim dachem łamanym z facjatkami
  • oficyna mieszkalna pobliżu dworu z pierwszego ćwierćwiecza XIX w.
  • kamienny stół sędziowski, prawie kompletny, z siedliskami, który znajduje się pod wzniesieniem na północ od dworu, jest to unikatowy obiekt nie tylko w skali kraju ale i Europy związany z dawnym wymiarem sprawiedliwości, jedyny na Dolnym Śląsku.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny zielony zielony szlak turystyczny z Krzeszowa do Mieroszowa.

Około 250 metrów na północ od stołu sądowego znajduje się nieczynny kamieniołom, w którym zlokalizowanych jest kilkanaście pseudokrasowych jaskiń (m.in. druga pod względem długości jaskinia w Sudetach - Jaskinia z Filarami)[5][6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 54. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  3. Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas, Dolny Śląsk - przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka, 1977, s. 278.
  4. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 
  5. Wojciech Rogala, Jaskinie Kochanowskie - system krasowy w Sudetach o długości powyżej 1 km?, „Jaskinie”, 40 (3), 2015, s. 24-25, ISSN 434- 5 1234 434- 5.
  6. Andrzej Wojtoń, Jaskinie Sudetów w liczbach, „Jaskinie”, 73 (4), 2013, s. 7, ISSN 434- 5 1234 434- 5.