Kochankowie z Valdaro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kochankowie z Valdaro w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Mantui

Kochankowie z Valdaro (ang. Lovers of Valdaro, . Amanti di Valdaro lub Amanti di Montova) − określenie stosowane w odniesieniu do pary ludzkich szkieletów z okresu neolitu, sprzed ok. 4000–6000 lat, odkrytych przez archeolog Elenę Menotti w nekropolii w Valdaro na przedmieściach włoskiej Mantui w 2007[1][2][3][4].

Znalezione na terenie prac budowlanych szkielety kobiety i mężczyzny ułożone były obok siebie (co jest niespotykane dla pochówków neolitycznych) z twarzami skierowanymi ku sobie, ze splecionymi rękami i nogami[1]. W pobliskim rejonie archeologowie natrafili na 30 innych szkieletów (jeden z nich w odległości 1 m), z których wszystkie ułożone były osobno[1]. Szczątki tej pary wykopano wraz z blokiem ziemi i przeniesiono do Musei Civici Como, gdzie zostały poddane badaniom DNA, RTG oraz skanowaniu 3D[5].

Na podstawie badań antropologicznych ustalono, że szkielet po lewej stronie należy do kobiety w wieku od 16 do 20 lat i o wzroście 149 cm, natomiast szkielet po prawej – do mężczyzny w wieku od 18 do 20 lat i o wzroście 146 cm[3]. Szkielet z lewej strony miał grot wykonany z krzemienia umiejscowiony w okolicy kręgów szyjnych, a szkielet po prawej stronie miał długi nóż wykonany z krzemienia ułożony wzdłuż uda oraz dwa inne noże krzemienne w okolicach kości miednicznej[1][3].

Z uwagi na miejsce znalezienia tych szczątków oraz fakt, że nie stwierdzono na nich dowodów nagłej śmierci, przyjęto, że ciała zostały ułożone w ten sposób już po zgonie, natomiast krzemienne przedmioty stanowiły element wyposażenia związanego z pochówkiem[1].

Mantua należy do miejsc, gdzie rozgrywa się dramat Romea i Julii, dlatego odkrycie szkieletów w takiej pozycji i właśnie tam doprowadziło do powstania teorii, że para została zabita lub że zmarła w wyniku wyziębienia przytulając się[6][7].

Kochankowie z Valdaro od 11 kwietnia 2014 są eksponowani w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Mantui[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Stone Pages Archaeo News: Prehistoric skeletons found locked in eternal embrace. www.stonepages.com. [dostęp 2015-07-15].
  2. Locked in Eternal Embrace – The Lovers of Valdaro (ang.). bookofresearch.wordpress.com. [dostęp 2015-07-15].
  3. a b c d News - Museo Archeologico Nazionale di Mantova. www.museoarcheologicomantova.beniculturali.it. [dostęp 2015-07-15].
  4. Abbracciati dall'età della pietra, in mostra gli Amanti di Mantova (wł.). [dostęp 2015-07-15].
  5. Eternal Embrace - Archaeology Magazine Archive. archive.archaeology.org. [dostęp 2015-07-15].
  6. Locked in an eternal embrace (ang.). dailymail.co.uk. [dostęp 2015-07-15].
  7. La Stampa. 6,000 Years Later, the 'Lovers of Valdaro' Need a New Home. „Time”, Tuesday, Sept. 13, 2011. ISSN 0040-718X. [dostęp 2015-07-15]. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]